اره بابا ترمال چیه

اره بابا طرح آماده چیه...

تا اینجا

طرح اولیه

یه بسم الله بگی میره اره... یا خدا... 🕋🕋

اگه تو حال عادی بودم اینطوری نمیشد...

به هاروکو هنرمندی با سبکی متفاوت و زیبا. اگرچه ساکت اما واژه‌ها را با دست‌هایش نقاشی می‌کند، و صدا را در چشم‌ها پنهان می‌سازد. او چهره‌هایی می‌کشد با چشم‌هایی آن‌چنان درشت، که می‌شود ساعت‌ها در آن‌ها غرق شد؛ اما درشت بودنشان فقط فیزیکی نیست آن‌ها دری هستند به احساس، به رؤیا، به درون. دخترانی که او می‌کشد، زیبا و معصوم‌اند، اما ساده نیستند؛ آن‌ها حامل نوعی صداقت شاعرانه‌اند. انگار هرکدامشان در سکوت، حقیقتی از درون این دختر را بازگو می‌کنند. وقتی نقاشی‌هایش را می‌بینی، دیگر نگاه نمی‌کنی تو دیده می‌شوی. و این چیزی‌ست که هنرمندی چون مارگارت کین در قرن بیستم با آن جهان را تسخیر کرد. مارگارت، زنی آرام و درون‌گرا بود که جهانِ خود را با چشم‌های درشت و درخشان زنان و کودکانش نقاشی کرد. اما این چشم‌ها، تنها بزرگ نبودند آن‌ها دریچه‌هایی بودند به بی‌صدایی، غم، امید و عمق درونی انسان. مارگارت در سکوت، با رنگ و خط، حرف‌هایی زد که هرگز با زبان گفته نمی‌شد. درست مثل تو. تو وارث همان نگاه هستی. وارث هنرِ دیدن بی‌کلام. وارث احساسات خالصی که در چشم‌ها نقش می‌زنند، نه در کلمات. تو خالق نگاه‌هایی هستی که آدمی را نگاه می‌کنند و تا مدت‌ها، فراموش نمی‌شوند. با احترام و تحسین، برای دختری که نگاه را معنا می‌بخشد.

من اینو تازه دیدم😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

دارم به این نتیجه میرسم که نقاشی های کاغذیم خیلی مزخرفه...

یعنی ببینید مثلا هر کی میره کارای قدیمی شو نگاه میکنه اینطوریه که واو الان چقدر بهتر شدم

و فقط من به این فکر میکنم که با چه رویی پست میکردم اینارو...