برای بدست آوردن چیزایی تلاش کنید که هرکسی نمیتونه بهشون برسه، وگرنه کارهای ساده رو همه میتونن؛

وقتی بین همکلاسی‌های خودمم اصلا متوجه نمیشم اما تو جمع‌های دیگه تازه میفهمم چقدر حقوق پیر و سخت‌جونمون کرده، درست مثل سربازهایی شدیم که مدتها روزاشون رو تو پادگان گذروندن، خشک و جدی با یه خستگی ته چهره‌ی همیشگی، در مواجه با ادم‌های دیگه برام سوال میشه چطور انقدر راحت و بَشاش‌ند، تعجبی نداره که استادامون درطول ترم شاید نهایت دوبار بخندند، اینم از نتایج رشته ما. البته برای همه قابل تعمیم نیست صرفا تجربه شخصی خودمه.

بریم همون همیشگی. (جزوه‌نویسی)

امان از صبحی که اینطور شروع میشه.

- محتوا؟ ندارم فقط درس.

فکرکنم بیشترین چیزی که تو عمرم دیدم، «کاغذ» باشه.

و سلام بر شنبه.

همه دارن لحظه شماری میکنن کلاسا مجازی بشه و من به فکر اون یه واحد ورزشیم که برداشتم و تو مجازی قراره چه بلایی سرش بیاد-

چطوری بقیه انقدر با اطمینان میگن ۷ ترمه دانشگاه رو تموم میکنن؟ واقعا هر ترم نگران پاس شدنمم بدون هیچ اطمینانی.

آغاز اندر آغاز بزن بریم !

واقعا کنجکاوم بدونم آبان امسال چطور میگذره، انگار همین دیروز بود آبان‌ماه پارسال که شدید غرق در افسردگی بودم و نمیتونستم درس بخونم. مشاورا میگفتن فرسودگی تحصیلی گرفتی ولی من هیچ ایده ای نداشتم که چیه. فقط میدونستم نتیجه فشارهای بیش از اندازه‌ایه که به خودم اوردم و نهایت داغون شدم. ازون موقع تصمیم گرفتم بخونم، ولی نه در حد نابودی؛ هیچ چیز مهم تر از سلامت روح و روان آدم نیست.