یکی از قدیمی های تهِ گالریم بود که ترجیح دادم تایپ کرده بفرستم خدمتتون ؛ به قول خانم نازنین عابدین پور :
آن ها مدام ناخن هایشان را سوهان میکشند و با لاک های رنگی تزئینشان میکنند ، امّا من حتی گاهی که یکیشان میشکند خودم را لوس نمیکنم و ناراحت نمیشوم ، اضافه هایشان را با ناخن میگیرم و بی تفاوت منتظر بلند شدنش میمانم ؛ از همین چیزها شروع میشود دیگر از همین بلد نبودن بعضی کارهای ظریف دخترانه ! مثلاً فکر کن بلد نباشی طوری خط چشم بکشی که به چشم هایت بیاید فقط محض تنوع خط کجی پشت پلکت بیندازی ، مدام ماسک های جور واجور را روی صورتت امتحان نکنی ، اسم عطر های مارک دار و برند های مختلف را بلد نباشی و عطر ساده ی قدیمی ات را بزنی و عین خیالت هم نباشد . . یک چیز دیگر اینکه بلد نباشی غذایت را اضافه بیاوری و نصفه نیمه رهایش کنی ! اصلاً شاید یکی از ویژگی دختر های محبوب همین باشد همینکه باکلاس باشند ، خاکی نباشند ، صدایشان را نازک کرده و حرف بزنند ! یا وقتی آفتاب روی چشمانشان افتاد عینک دودی بزنند و بعد رفتن آن عینک را روی موهای مرتب و صافشان بگذارند ؛ نه مثل من که آفتاب را برای روشن تر شدن رنگ چشمانم دوست دارم ( من ! ) ، و عینک های آفتابی ام گوشه ی اتاق خاک میخورند مثل انگشتر ها و دستبند های مانده در صندوقچه ی کوچکم ! من حرف های عاشقانه ام کم و کسری زیاد دارد و خیلی وقت ها چیز های زیادی کنج گلویم قایم میشوند امّا خب . . نابلد ها هم خصوصیات مخصوص به خودشان را دارند ؛ ذوق های کودکانه و دلخوشی های کوچک ، بیخیالی و خنده های از ته دل و گریه های فوری ! سوپرایز های کوچک و بی دلیل و گاهاً پرخاشگری های از سر دلتنگی و غم ؛ امّا هستند کسانی که من را با تمام نابلدی هایم دوست می دارند (:
