ما با احمد خیلی رفیق بودیم
البته نمیدونم احمد منو ببشتر دوست داشت یا من بیشتر احمدو دوست داشتم
همیشه توی ذهنم این بود که ای کاش میشد من یه طوری به احمد ثابت کنم که چقد دوستش دارم
فکر میکردم بهترین چیزی که میتونه اینو ثابت کنه مثلا من یه کلیه بدم به احمد، از هر چیزی که دوتا دارم یکیشو من به احمد بدم
من همیشه به احمد میگفتم
الهی دردت بخوره توی سرم
اصطلاح من بود نسبت به احمد
دورت بگردم...
مدتها از جنگ گذشته بود، دلخوشیمون به هم بود، قوت قلب معنوی برای هم بودیم، رودروایسی نداشتیم در بیان موضوعات با هم، نصیحت کردنِ هم سطوح مختلف دیگه...
شما وقتی یه کسی یادگار همه یادگاریهاته، یادگار همه دلبستگیهاته، یادگار بهترین دوران عمرته، اینرو از دست میدی، این از دست دادن معمولی نیست
از خدا میخوام که هرچه زودتر منرو به او ملحق بکنه
و اگر بخوام بنویسم، خواهم نوشت:
منو ببر، مارو تنها نگذار...
•قاسم سلیمانی
