#محرم 🥀 شعر در دست ندارم ولی از روی ادب ... 🍃 السلام ای همه ی دار و ندار زینب ... #امام_حسین #حضرت_زینب 🦋 @SEDRATELMONTAHA

#محرم 🥀 از هرچه خورند کم شود جز غم تو 🍃 تا بیشترش همی خورم بیشتر است #امام_حسین 🦋 @SEDRATELMONTAHA_IR

#چهارشنبه_های_امام_رضایی 🕋 کعبه و کرببلا هر یکشان عرش خداست 🕌 این که هم کعبه و هم کرببلایی عشق است #امام_رضا 🦋 @SEDRATELMONTAHA_IR

#محرم 🥀 تحویل سال به وقت محرم است 🖤 حَوِل قُلوبَنا به بُکاء عَلَی الحسین #امام_حسین 🦋 @SEDRATELMONTAHA_ir

#شب_هفتم_محرم 🥀 شادی نکنید این همه که مادرش افتاد 💔 شش ماهه زدن این همه تکبیر ندارد... #حضرت_علی_اصغر #محرم 🦋 @sedratelmontaha_ir

پروفایل محرمی نمی خواستید احیانا؟

خیلی فکر کردم حالا که همه دارن از محرم حرف می زنند من چیکار کنم؟ من هیچ چیز ندارم که بگم یا بنویسم ! خواستم واستون پس فقط از تجربیاتی که داشتم بگم . یه زمانی بچه هایی که خیلی صمیمی هستند خبر دارند از داستان عمه خاتون که تو کانال ایران میذاشتم و بعد ها تبدیل شد به همین ماه ابدی که دارید می خوانید . خب در بدترین شرایط چیزی که باعث شد گریه نکنم ، امید داشته باشم و اشک هام رو ارزشمند بدونم و فقط برای مظلومیت خرجش کنم این بود که ذهنم هر اتفاقی که میوفتاد برام ، عاشورا رو برام تداعی می کرد و باعث می شد یه لحظه به خودم برگردم و بگم : خجالت نمی کشی بابت این غم و ناراحتی ؟ واقعا آنقدر ارزش داره ؟ تو مگه مرید و شیدا خانمی نبودی که بی شباهت با بهترین مردان عرب در سخنوری و استقامت نبودی ؟ و همه اینا باعث می شد برای عاشورا گریه کنم . واسه همین امیدوارم بعداً پشیمون نشم و بعضی قسمت های چیزهایی که اتفاق افتاد برام و هر کدومشون شاید برای هر کس دیگه ای اتفاق میوفتاد به این راحتی ازش نمی گذشت رو براتون بنویسم .

خبر فوت بابا که آمد قلبم گویا دیگر امیدی برای حیات نداشت . آنقدر احساس انفجار می کردم که فقط می خواستم سینه ام را بشکافم و آن را از جا دربیاورم ؛ اما نمی شد . اشک هایم نمی آمد . می گفتم آرام باش چیزی نیست . فکرش را می کردی و انتظارش را داشتی . یادت رفته خودت بودی که با همین ترس لباس مشکی برای مراسم ترحیم خریده بودی . لرز به تنم افتاده بود . قرآن را باز کردم و اولین صفحه ای که به چشمم خورد را شروع کردم به خواندن ! معنی ها و جملات همگی و همگی خدا می داند چه با من می کردند . بغض کرده بودم و فقط قرآن می خواندم . قلبم از مرز انفجار فاصله گرفته و هوای بارش کرده بود . با خودم فکر می کردم از کی به این اتفاقات عادت کرده بودم؟ از مرگ دایی ؟ مرگ مادر بزرگ ؟ از چه زمان ؟ شاید از زمانی که با خودم و خدا عهد بسته بودم نشکنم دقیقاً مثل همان کسی که در خاطراتم امین و مورد اعتمادم بود هرچند هر دو از یکدیگر خجالت می کشیدیم . گفتم باید خیلی آرام باشم ... نباید کسی بترسد یا نگران بشود . آن شب مثل همیشه رفتار کردم یا اینکه اینطوری فکر می کردم . شام سبکی خوردم هرچند همه اش با اکراه و اجبار بود . آن شب تا نزدیکی های نماز صبح بیدار بودم . با خودم مرور می کردم که دیگر نمی توانی جا بزنی ، دیگر آزمونت شروع شده زمان جا زدن در این واقعه وجود ندارد . می تواند این اتفاق یا تورا به منجلاب بکشد یا سکوی پرتاب و بلند شدنت باشد و با این افکار شب را به صبح رساندم . غروب زمان دفن بود . پاهایم می لرزید و قلبم توخالی شده بود و درد می کرد . سیاهی چشم و سردرد هم امری طبیعی شده بود . نمی توانستم مادرم را آرام کنم . روی پای خودش می زد و گریه می کرد ولی من تنها کاری که می توانستم بکنم پناه بردن به قبور بود . به قبر عمه جانم ! بالا سرش نشستم و یک فصل درد و دل کردم فکر می کنم درک می کردم دختران و کودکان خیمه چرا در آن اتفاقات دور عمه شان را می گرفتند . آخر کسی بهتر و غمخوار تر از اورا نمی توانی پیدا کنی . نمی گویم بقیه خوب ترند یا بد اما باید بگویم عمه بودن چیز دیگری است . نشستم بالای سرش و در آن گرمای خرما پزان صورتم را با قبرش یکی کردم . برایش حرف می زدم که دیدی چه شد عمه جان ؟ بابا آمده پیش تو هوایش را داشته باشی ها ! احساس غربت نکند خدای نکرده . تصور کردم برای خودم : روز عاشورا بچه ها دنبال بابا می گردند . دانه دانه سراغ عمه می آیند ، عمه چه دارد که بگوید ؟ سرشان را نوازش می کند ... یادگاران برادرند دیگر ! برادر زاده مریض در خیمه شعله ور ، دخترانی که گوش هایشان از درد خون می آمد و کسانی که آمده بودند برای غارت و چپاول و آزار و بچه های که گریه می کردند تا آنها را از کتک های شلاقی شان معاف کنند ... اینها را برایتان گفتم بگویم عمه شدن کار خیلی سختی است . اینکه سراغ بابا را بگیرند و تو ندانی که چه بگویی ...

آرزو کرده بودم هیچ وقت برای هیچ کسی دیدنش اتفاق نیفتد. هنوز هیاهو ها و استرس و اضطراب آن لحظات را به یاد دارم . انگار همین لحظات قبل بود که به چشم این چیز هارا می دادم و قرار بود تا دمادم صبح بیداری بکشم . همه چیز مثل همیشه بود ! پدرم پشت میز دعا می خواند و مادرم در اتاق را بسته بود و شروع کرده بود نماز خواندن . ناگهان دوان دوان وارد خانه شده بود . نمی دانم چگونه پله ها را بالا آمده بود . ناگهان در اتاق را باز کرد و صدایش از حالت همیشگی اش بالا تر رفت : مامان بیا بچم نفس نمی‌کشه ! مادرم سلامش را چطور داد نمی دانم . چگونه پدر و مادر به سمت در دویدن را نمی دانم فقط می دانم مادرم می رفت و می آمد و من میان راه ایستاده بودم . لحظه جرئت ام را جمع کردم و سمت در خانه برادرم رفتم . در نیمه باز بود و داخل خانه را می دیدم . برادرزاده ام در دست مادرش بی صدا بود و کسی که حالا گریه می کرد مادرش بود . فریاد می زد « کسی کاری بکند . بچه ام نفس نمی کشد ! » نفسش بند آمده بود ... نفس همه بند آمده بود ... برگشتم خانه و با خودم مرور می کردم ... در آن آشفته بازار زینب سلام الله علیها چه می کرد با علی اصغر علیه السلام و رباب ؟ چه می کرد با برادر ؟

پس از این همه سال فهمیده ام تورا چقدر و چگونه دوست می دارم :)

اگر فکر کرده ای قطار ظهور به انتظار تو نشسته است ؛ در جهالت عظیم به سر می بری ... این سرآغاز بر مدار عاشورا می‌چرخد و کاروان حسینیان منتظر هیچ کسی نبوده است ، تو خود را باید به آنها برسانی !

اگر فکر می کنی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف منتظر تو نشسته اشتباه کرده ای اگر خدا بخواهد لشکری از فرشتگان تازه نفس منتظر امام زمین و زمان و ملک اند خدا فقط لطف کرده مدتی برایت مقرر کرده که بدانی باید برخیزید با گریه و آه و ناله چیزی درست نمی شود دعای العجل با اشک به تنهایی پاسخ نمی دهد تو چه کرده ای در این زمین بزرگ برای شناخت ؟ چند نفر را تشنه دیدار منجی کرده ای ؟ این تویی که در دعای عهد به خودت میگویی عجله کن و برخیز تا صاحب الزمان اگر لحظه ای یاد آب افتادی و می دانستی به اندازه یک درخواست آب منتظر بودی و منتظر آموزش می دادی تا به حال هزاران بار ظهور رخداده بود و خدا برای عبرت از زمان وعده شده برای قومی ، قومی که در آزمون زمین وعده داده شده ؛ کلمه به کلمه بازگو می کند تا بدانی همواره زمان درحال گذر است و بارها و بارها تکرار می شود تا هنگامی که پیامبر کشی و حسین کشی از سر مردم بیوفتد !