روند داستانی رو ته دفترم نوشتم میتونه بخونه

خدا نگهدارتان ای زنده گان

شب رو صبح کردم و زنده موندم

ولی نمی فهمم به عنوان یک ادم که یکسری اصول اخلاقی داره چرا تو بعضی شرایط اینجوری عصبی میشم صدامو بلند می کنم ؟

من دو سال پیشم کدوم گورستونی رفته ؟

چرا اصلا انقدر مغرور شدم که یه ببخشید هم نمیتونم بهش بگم

اوکی ولی این درست نیست به خاطر اینکه دوازده سال درس خوندم بهم بگن فلان چیزو مگه یاد نگرفته نه یاد نگرفتم به من اینارو یاد ندادن به من سینوس کسینوسی یاد دادن که قراره هیچ وقت به دردم نخوره به من گفتن تفلون چجوری درست میشه ولی نگفتن تقلون چجوریه

وقتی اینارو بهم میگن بیشتر حس می کنم اسکل و عقب مونده ام

هنوز یادم نرفته یه شخص خاص که هیچ درکی از واقعیت نداشت برگشت بهم گفت مگه خری داری از تجربی میری انسانی مگه اونجا چی داره

این درست نیست چون درس های یه رشته ای صرفا حفظیه یعنی ساده تره اونی که ریاضی داره سخت تره

اصلا درست نیست من دارم بابت اینها ناراحت میشم اصلا اینا درست نیست

الان شروین باید بیاد بخونه: برای نخبه های زندانی