چیزی جز رویا نیست...

نیست‌ مرا جز تو دوا...

پرسون پرسون اینجا رسیدم دیگه خدا از خودم بریدم

رسیدم امشب با اشک و ناله ببخش به حق خانم سه ساله....

واقعا جالبه

اینجا هر کسی یه جور به محبوبش وصله

مثل این آبجی‌مون که مقابل ضریح امیرالمؤمنین در حال یوگا هستن🤌

آقای راننده اتوبوس انقدر شبیه حاج رمضونه که هر وقت سرمو بر می‌گردونم میبینمش لبخند ایشون برام تداعی میشه

از قشنگ‌ترین نمادهای اربعین امسال💔

۳،۴ ساعته مادر حاج آقا فوت شدن و صبح میخوان خودشون غسلشون بدن💔 ولی اومدن حرم و برنامه دعای کمیل شب جمعه رو برگزار میکنن... دلم برای حرم تنگ شده بود🥲

فکر می‌کنم بیشتر مردم این‌طور باشن که وقتی از یه سفر دلچسب برمی‌گردن، تا یه مدت نمی‌تونن مثل قبل باشن. دلشون هوای جایی رو می‌کنه که ولو برای مدت کوتاهی، توش بودن و نفس کشیدن. حالا فکر کنید اون سفر بهشت روی زمین باشه؛ اون هم توی ایام مقدس و توی یک روز مقدس‌تر! من توی این هفته دقیقاً همین حال رو داشتم. نمی‌دونم چطور رفتم، چطور برگشتم و اصلاً چطور شد که این‌قدر بعد از برگشتن توی حال و هوای اونجا موندم. یک هفته‌ی تمام، سرگشتگی و حیرونی. حتی شارژ اجتماعی نداشتم که با آدم‌ها معاشرت کنم و از خونه بزنم بیرون. دلم می‌خواست یه گوشه بمونم و توی همون حال و هوا باشم. خلوتم هم شب جمعه‌های حرم و شیفت‌هایی که خونه‌ی خانم مأمنم بود. چند ساعتی دوباره همون‌جا بودن، واقعاً مرهمی بود برای دلتنگی.

اینا رو گفتم که اگر این مدت جوابتون و ندادم یا اینجا فعالیتی نداشتم یا کم سراغتونو گرفتم بدونید دلیلش چی بوده☺️