یک کتاب کوچولو و کم‌حجم چند سال پیش از نشر اطراف گرفتم و تا نیمه خوندمش. همون موقع خیلی برام جالب بود و فکر نمی‌کردم این‌قدر ریزه‌کاری بامزه داشته باشه.
عالیه خانم لزوماً نویسنده‌ی فوق‌العاده‌ای نیست؛ اما جذابیت کتابش برای من اینه که یک زن واقعی رو با تمام ریزه‌کاری‌های شخصیتش به ما نشون می‌ده؛ با نوع نگاه و جزئیاتی که یک زن از سفر، آدم‌ها و اتفاقات اطرافش، با لحنِ شخصی و بی‌پرده‌ی خودش ثبت کرده.
الان هم هنوز کامل نخوندمش، پس نمی‌خوام ادای کسی رو دربیارم که نقد جامع نوشته😁اما همین مقداری که خوندم باعث شد دلم بخواد معرفی‌ش کنم.
چون با ساده‌ترین عبارات و کلمات، یک نفر از دل تاریخ حرف زده و چیزهایی رو ثبت کرده که امروز برای ما جالب و شاید ارزشمند باشه. خودِ نوشتن و ثبت کردن، به‌نظرم مهمه؛ مخصوصاً وقتی درباره‌ی دوره‌ای حرف می‌زنیم که روایت مکتوبِ زنان از زندگی روزمره و تجربه‌های شخصی‌شون خیلی کمتر به دست ما رسیده.
و من کلاً سفرنامه‌ها رو خیلی دوست دارم؛ از جذاب‌ترین کتاب‌ها و رفرنس‌های گردشگری‌ن. وسط خوندن این سفرها، خصوصا سفرِ عالیه خانم به طهران، باز توی سرم تکرار میشد که: در زمانه‌ای که روایت‌های مختلف و گاهی متناقض از گذشته و جامعه‌مون ساخته می‌شه، بیشتر از همیشه به ثبت کردن روایت‌های واقعی و جزئیات زندگی آدم‌ها نیاز داریم!
دو روزه خدا توفیق داده با بنده‌های خوب و مهربونش که از قضا دوستان حقیقی و مجازی زندگیم هستن معاشرت کنم و از نشستن کنارشون کلی چیزای خوب یاد بگیرم و لذت ببرم.
و جدا چقدر همنشینی با آدم‌های هم‌دل و هم‌مسیر روی زندگی آدم اثرگذاره!
به قول زینب ساداتِ مهربونم:
ما رو #معجزه دور هم جمع کرده
معجزه ای به نام #حب
#حب‌الحسین
و چقدر از این معجزه خوشحال و مفتخرم!