حکم آنچه شما فرمایی آقاجان .

داستان ِبوسه‌ بر پیشانی ..

عجل وفاتی .. عجل وفاتی .‌.

اشکها آهسته می‌لغزند بررخسار زردم ..

علی‌جان ؛ بَر سَر آن قرار منتظرم ؛ موقع اِحتضار مُنتظرم :))))

زندگی تلخ است ؛ از وقتی که رفتی تلخ‌تر ..

عاقبت در باب‌القبله رو به قبله میشوم :)))))

آقاجان! همه‌ی ما یتیمانت هرشب علم به دست میگیریم ؛ دندان به جگر میفشاریم ؛ دردلِ این خیابان‌ها با ذِکرنام اَمیرالمُومنین حِماسه می‌سازیم ! اما اَمان از نیمه شب ‌‌.. امان از نیمه شب .. که غم ِنبودنت سَر باز میکند و آتش جگرهامان شعله ور شده زبانه میکشد :) اینک هَمچو منی ؛ در میآنِ تاریکی زانوی غم بغل زده و با دیدگان تر چشم انتظارت نشسته ؛ اینها می‌گویند نمی‌آیی ؛ ولیکن این حقیر در کنج خرابات با بغضی‌شکسته ، نیمه‌جان و محزون ؛ با اشکهای روان و قلبی حنین امیددارم ؛ به برگشتنت ؛ به دیدنت ؛ به بودنت 💔 ! امیدوارم به حضورت ؛ همچو نور ِدر ظلمات . مگر خود نمی‌گفتی ناامید نشوید :)؟ مگر مُخالف نومیدی نبودی تَصدّقت ؟ حال ببین ! ببین که امیددارم ؛ به بودنت ، به دیدنت ... فاء/عین .

با حالِ نابسامان سخن میگویم ؛ میشنوی عزیز ِآسمانی‌ام ؟💔

با مرگ فقط توان تورا دید ! [شهادت] *داغ ِ‌بردل نشسته .