من ، بودم ، اما تلخ ! آگاهی زهر ِشیرینی‌ست که روح را از خواب نادانی ، بیدار می‌کند و در آغوش آتش رنج می افکند . شما می جنگیدید و زره به تن خواب میکردید ، تا از واقعیت ِزبان سوز فرار کنید . دانستن ، همان سقوط بود در نظر آدمی ِبه دام فتاده . و میان آنان که نمی‌دانند ، فهمیدن گناهی نابخشودنی‌ست . فریاد ِفهم نه از جهل بلکه از هشیاری بی پناهی بود که ناگریز در دیواره های ذهن طنین انداز میشد . همگان از تصویب حقیقت خویش می‌گریزند این تو کیست که هربار دربرابرش می ایستی و سراسیمه از آیینه ی حقیقت میگریزی؟ . بشر ِدوپایی که به فکر ِفرار از قتله گه ِ نافهمیست ، بخش بزرگی از زندگی اش را صرف ِپرسیدن چرا میکند ، مدام دنبال توضیحی برای تمام فعل و انفعالات ، تمام بی عدالتی ها تمام چیزهایی که خراب شدند می‌گردد. فکر می‌کند اگر دلیلش را بفهمد ، چیزی درست می‌شود . اما حقیقت آشکار این است که زندگی با دفترچه ی راهنما و توضیح همراه نیست . آزادی با توست ! یک عمر بپرس چرا ، و باز در نقطهء آغاز بایست و از ابتدا ! چهره ی چرا در دفتر ِزمان ِتسلیم ، آرام آرام رنگ می‌بازد و شما محکومید به جهالت مداوم . و عدم تعقل ، شمارا شناور در جریان ‌ِبازی روزمرگی و امیال انسانی می‌کند . انسانی حقیر که فقط به ظاهر زیبا فکر می‌کند و باطن پراز قبرهایی نشات گرفته از تعقل که با گل قرمز به دیدار آن ها ها نمی‌روید . آری ؛ شما باخته اید . «به قلم ِریحانه کاظمی !»

چشمانم را می‌بندم ، تا درمیان تصور ِطنین صدایت غرق شوم به یاد تمام روزهایی که نوشته‌هایت را خودت برایم زمزمه میکردی ! و خودرا رها کنم ، جایی میان قلم ُ آواز کلامت ‌‌..