زندگی بقیه که هیچی، من حتی تو زندگی خودمم نمی‌تونم دخالت کنم. خونوادم، دوستام، و شرایطم برا همه‌ی کلیات و جزئیات زندگی و احساساتم تصمیم می‌گیرن و من به مظلومانه‌ترین حالت وایمیسم و فقط قبولش میکنم.

و در نهایت آدما گند می‌زنن به تصوراتی که ازشون ساخته بودی.

دلم می‌خواست آدما واقعی‌تر می‌بودن، نه فقط یه مشت بازیگر ساخته‌شده توسط غرور و سیاستشون. لعنت به این‌همه بی‌اعتمادی و دغل، تف، لعنت، تف و لعنت.

من حقیقتا و عمیقا Hate people.

یکی ام هست هی داد می‌کشه تو سرم میگه همینه که هست.همینه که هست!

آهای سردرد leave me alone.

آهای نفس‌تنگی، لطفا leave me alone.

من دیگه از این همیشه خسته بودن خسته شدم.

داشتم فکر می‌کردم کاش یه معتاد بدبخت بودم، حداقل دیگه نیاز نبود همه چیزو برا همه توضیح بدم، نیاز نبود ادای خوب بودن و بیخیال بودن دربیارم، یا چمیدونم، برا حال بد یا دردام دلیل بیارم، همه چیو مینداختم گردن معتاد بودنم، همینقدر شیک.