خونه‌ نیست که لامصب، می‌تونه به عنوان یه جاذبه‌ی گردشگری ثبت ملی بشه.

انقدر آدم عکس‌‌پرسنی هستم، که از تک تک لحظه‌ها و اماکن و مسیرها و جالبیات و ناجالبیات زندگی خودم و حتی زندگی دیگران عکس دارم. و نکته‌ی عجیب قضیه اونجاست که وقتی توی گالریم بگردی، نودی از صدِ عکسا عکس دیوار‌های مختلفه که اغلبا هیچ چیز جالب یا دیدنی‌ام نداره.هیچی دیگه، فقط می‌تونم، لبخند ژکوند.

هر‌چه می‌دویدم، باز هم این عقربه‌های لعنتی از من جلو‌تر بودند.

امروز به طرز عجیب و یwithout no reason دوست‌نداشتنی بود.

خیلی حالم خوبه، این وسط نقاشیامم زشت میشه، چه‌خبرته دنیا، چه‌خبرته؟

کم بدبختی و دردسر داشتم، حالا این زندگی هم دستش را به خرخره‌‌ام گرفته و یک‌طوری گریبانم به دیوار چسبانده که انگار دستم به خون پدرش آغشته است. درد در تک‌تک‌ اعضا و جوارحم جولان می‌دهد و مرا به تنگ آورده این اوضاع نابسامان،اه.

یجوری بدن‌درد دارم که اگه سه‌تا‌ساشه منیزیم بخورمم به تمرین فردا نمی‌رسم.

چیه این احساس تنهایی و بغض فشرده‌شده‌ی تو گلو؟

به ابوالفضل خبر بدید دیگه کم اوردم، حالمو اون میفهمه، بگید زمین خوردم..