شدیدا منتظر تهشم، ته زندگی، منتظر اون پارچه سفید خوشگله.

خیلی خسته شدم دیگه. خسته شدم از این همه شب، از این همه روز، از این همه هی درست میشه نترس گفتن به خودم که بدونم دروغه و دیگه هیچی و هیچوقت درست نمیشه. آدمیزاد تا کی باید زندگی کنه؟ ته این دنیا کو؟ کجاست؟ چرا من نمی‌بینم پس؟ کو این مرگی که هی واسه زندگی آدما رجز می‌خونه و رعب میندازه به دلشون؟ همین که به ما رسیده لال شده؟ نکنه از سخت‌جونی ما ترسیده، ها؟ شاید می‌ترسه نتونه از پا درمون بیاره و رسوا شه، ها؟ می‌بینی؟ کار دنیا رو می‌بینی؟

مغزم به بن بست رسیده، قلبم هم، زندگی هم.

سلام هندل‌کردن غول‌امتحانات‌نهایی و تمرینات‌استانی کمر‌شکن است، خداحافظ.

جای زخماتو به هیچکس نشون نده کاپیتان، ارزششو نداره، باور کن نداره.

میگم آقا‌سیدعلی، دلت تنگ شده بودا، رفتی عراق موندگار شدی.

امروز پر‌استرس‌ترین و پرفشار‌ترین تمرین زندگیمو از سر گذروندم. امیدوارم دیگه هیچوقت تکرار نشه، این قضیه دیگه نباید تکرار بشه، دیگه نه، دیگه نه، دیگه نه.

گیرم که اصلا مجبور به ادامه باشم، با این حال‌و‌احوال پریشان چه کنم؟

چقد دلم می‌خواست تو یه جامعه‌ی انسان‌گرای اومانیسم به دنیا میومدم.