گیرم که اصلا مجبور به ادامه باشم، با این حال‌و‌احوال پریشان چه کنم؟

چقد دلم می‌خواست تو یه جامعه‌ی انسان‌گرای اومانیسم به دنیا میومدم.

خودمو برای رضای‌خدا از پنجره پرت کنم پایین شهید میشم دیگه، نه؟

از شدتِ پر شدتِ فشار‌ روانی به حالات‌‌ روانی جنون‌وار رسیدم، رسما.

حالم از زندگی بده. قلبم اشتباه می‌زنه. دلم می‌خواد دوباره برم بشینم انجمن شاعران مرده رو ریواچ کنم ولی اونقدر از نظر روحی ثبات ندارم که می‌ترسم.

تهشم اینکه،منم همینطور نیل، منم همینطور نیل، منم همینطور نیل.

در رابطه با تصمیم‌گیریا و انتخابای مهم زندگیم، تو اون نقطه‌ای ام که چه اون تصمیم مهم و سرنوشت‌ساز باشه و چه یه انتخاب معمولی و ساده، زندگی و خونوادم به جام تصمیم می‌گیرن. یعنی به این معنا که کائنات دست‌به‌‌دست هم میدن، همون چیزی که من نمیخوام انتخاب می‌کنن، تهشم بهم تحمیلش می‌کنن و من هر روز بیشتر از دیروز درگیر تبعات اون بارها می‌شم. به عبارت دیگه‌ای باید بگم که زندگی داره منو در همه‌ی ابعادش توی عمل انجام شده قرار می‌ده.

تنهام تو کشتی زندگی و حتی پشت سکان وایسادنم بلد نیستم.

تا موعد غرق شدن کشتی‌ام یه گوشه پاهامو بغل می‌کنم، تنها.

نمیدونم، شایدم دل به دریا بزنم و بپرم و غرق بشم، خودم، قبل از کشتی.

بغض دیگه تو گلوم نیست، سرم بغض کرده. افکارم، افکارم بغض کردن.