بیست‌و‌چهار‌ ساعتی که تمام من رو از من گرفت.

بعضی‌وقتا با خودم فکر می‌کنم آدما چجوریه که همدیگه رو انقدر راحت قضاوت می‌کنن؟ استنباط‌های‌احمقانه‌ی ذهنشون دقیقا کجای زندگی بقیه‌ی آدماست که انقدر با اطمینان و یقین بیانش می‌کنن؟ شیشه می‌کشن بعضیا؟

آدما می‌میرن و فراموش می‌شن. منم یه زنده‌‌ی فراموش شده‌ام.

اگه بگم دارم دق میکنم، دروغ نگفتم.

فکر کنم دوباره باید خوردن قرصا رو شروع کنم دکتر، تهشم همینه، همیشه همینه

دارم به‌واقع فرو می‌پاشم ولی آدما نباید بفهمن، نه، نباید.

مُردم، به اباالفضل خبر بدید، دیگه کم آوردم...

-

هر‌چیزی که بهش اهمیت می‌دادم رفته.

گذشته‌ی لعنتی، زخم تازه می‌کند، زخم تازه می‌کند.