گذشته‌ی لعنتی، زخم تازه می‌کند، زخم تازه می‌کند.

مسخره‌ست، بهش فکر می‌کنم، من واقعا باختم. نه فقط به حرف و لفظ، نه. من واقعا همه‌ی زندگیمو باختم. به چی؟ به رویاهای بچگونه‌ی تو سرم، به خواسته‌های خونوادم. من برای هیچی به اندازه‌ی کافی تلاش نکردم، من برای هیچی اونجوری که ادعا می‌کنم نجنگیدم. من هیچوقت برای هیچکس کافی نبودم، علی‌الخصوص خودم، علی‌الخصوص این خانواده. من واقعا همه‌چیزمو باختم، من تو انتخاب رشته باختم، تو نهاییا باختم، تو کنکور باختم، تو والیبال باختم، من باختنُ‌ هم باختم، زندگی رو باختم. بیخیال همش، من خودمو.. من خودمو باختم، ناجور.

خستم، خستم و کاش همه چی انقدر دور نبود.

خب مثل اینکه جدی‌جدی قراره امتحان‌نهایی بدم، عجیباً غریبا.

سرد شدم، نبست به همه‌چیز، خیلی زیاد. خوب نیست، اصلا خوب نیست.

برای من همه‌چیز بیش از حد جدی بود.

والیبال همه چیزمو ازم گرفت، همه‌چیزمو ازم گرفت، همه‌ی زندگی‌مو.

کاش اون‌روز پریده بودم از بالکن، کاش.

درمورد یه روز بد حرف نمی‌زدم، من هیچوقت درمورد یه روز بد حرف نمی‌زدم. چیزایی که من دیدم توی کلمات نمی‌گنجید. فهمیدنش برای آدما سخت‌تر از چیزی بود که فکرشو می‌کردم. احمق بودم، احمق بودم که فکر می‌کردم ممکنه بفهمن. یادم نبود که واقعا چقدر تنهام. یادم نبود که باید تا لحظه‌ی آخر عمرم توی همین رنج بمونم، بپوسم، و از بین برم.

سینه‌م احساس سنگینی می‌کنه، بدجور، بدجور.