من فکر میکنم آدما دو جور جا می‌مونن. یه عده، فقط از قطار جا می‌مونن. ولی یه عده انقدر منتظر قطار بعدی می‌مونن، که یادشون میره اصلا می‌خواستن کجا برن.

میدونی، ادم باید حواسش باشه بهای انتظار برای رسیدن قطار بعدی چیه.

چیزی نیست، نهایی.

دلم واقعا می‌سوزه برای خودم. بیچاره‌ی امتحان‌نهایی‌دار.

به خدا سعیم را می‌کنم اما زندگی برایم سخت شده، خیلی سخت.

من که میدونم فردا سر جلسه اسمم هم یادم میره، ولی خب باشه.

صفحه‌های کتاب رو ورق می‌زنم و اشک می‌ریزم، اوضاع جالبی نیست.

اینکه آدما، به خصوص آدمای مهم و باارزش زندگیم نتیجه‌ی تلاش‌هاشون رو می‌بینن به طرز عجیبی برام خوشاینده. به نظرم بالا رفتن و تونستن و شدن برای اونا قرار نیست منو پایین بکشه پس، بیخیال حسودی. به حالشون غبطه می‌خورم و براشون خوشحال میشم. امیدوارم این روز و شبای سخت واسه‌ی همشون تموم شه. اونا همشون لایق یه زندگی خوبن، یه زندگی بهتر.

اگر همه‌اش غمگینم مرا ببخشید، این روزها خوشحال بودن خیلی سخت است.