چیزی نیست، نهایی.

دلم واقعا می‌سوزه برای خودم. بیچاره‌ی امتحان‌نهایی‌دار.

به خدا سعیم را می‌کنم اما زندگی برایم سخت شده، خیلی سخت.

من که میدونم فردا سر جلسه اسمم هم یادم میره، ولی خب باشه.

صفحه‌های کتاب رو ورق می‌زنم و اشک می‌ریزم، اوضاع جالبی نیست.

اینکه آدما، به خصوص آدمای مهم و باارزش زندگیم نتیجه‌ی تلاش‌هاشون رو می‌بینن به طرز عجیبی برام خوشاینده. به نظرم بالا رفتن و تونستن و شدن برای اونا قرار نیست منو پایین بکشه پس، بیخیال حسودی. به حالشون غبطه می‌خورم و براشون خوشحال میشم. امیدوارم این روز و شبای سخت واسه‌ی همشون تموم شه. اونا همشون لایق یه زندگی خوبن، یه زندگی بهتر.

اگر همه‌اش غمگینم مرا ببخشید، این روزها خوشحال بودن خیلی سخت است.

اینگونه است احوالم‌ ...نه آنقدر امیدوارم که زره به تن کنم و به میدان مبارزه بروم و نه آنقدر مایوسم که یک گوشه بنشینم و هیچ‌ نگویم. بین دوراهی‌ای مانده‌ام.