لطفا خوب باشید، برای خودتون گل بخرید، برید لب رودخونه ماهی بگیرید، با خرچنگای لب ساحل برقصید، ولی تو رو خدا ناراحت نباشید، وقتی اینجوری غمگینید من هم متاثر از غم شما تبدیل به یه آدم ناشاد میشم، لطفا خوب باشید. آقا اصلا حتما یه دلیلی داشته که گفتن بنی‌آدم اعضای یکدیگرند، که در آفرینش ز یک گوهرند. وقتی توی گودال حزنتون فرو میرید یادتون باشه من هم همراهتون دردم میگیره، پس لطفا خوب باشید، هرچند که من نیستم.

هیچوقت فکر نمی‌کردم حال بد یه نفر انقدر روم تاثیر داشته باشه.

بیا ای مرگ جانم بر لب آمد، آخه خب چون کسی با قصه‌ی من آشنا نیست. درین عالم ندارم هم‌زبانی، به صد اندوه می‌نالم، روا نیست. شبم طی شد، کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیافروخت. به‌هر‌حال زندگی ناعادلانه‌ست. یه وقتایی مجبوری به جای آهنگای گوبس‌گوبسی و رقصیدن های جنون‌وار توی اتاق، فریدون‌مشیری بخونی و سعی کنی غمت رو مقدس کنی. دنیای عجیبیه.

‌

دوباره این سردردا؟ are you kidding me؟ واقعا؟ دوباره؟

از نهاییا متنفرم. کش اومدن تا کجا، تا کی، تموم شید، برید، بمیرید دیگه.

چقدر ذوق کورشده توی قبرستون سینه‌م نهفته‌ست، خدا کمکم کنه.

بر باعث‌و‌بانیان تک‌تک ذوق‌های کور‌شده‌م لعنت واقعا. الان چی بهتون اضافه‌ شد با این حرکاتتون، دیدن سقوط من چی به زندگیتون اضافه کرد که نداشتید؟ چتونه خدایی؟ اصلا همه‌تان یک‌مشت عقده‌ای ازخودبیخود‌شده‌ی بی‌همه‌چیز هستید.