بیا ای مرگ جانم بر لب آمد، آخه خب چون کسی با قصه‌ی من آشنا نیست. درین عالم ندارم هم‌زبانی، به صد اندوه می‌نالم، روا نیست. شبم طی شد، کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیافروخت. به‌هر‌حال زندگی ناعادلانه‌ست. یه وقتایی مجبوری به جای آهنگای گوبس‌گوبسی و رقصیدن های جنون‌وار توی اتاق، فریدون‌مشیری بخونی و سعی کنی غمت رو مقدس کنی. دنیای عجیبیه.

‌

دوباره این سردردا؟ are you kidding me؟ واقعا؟ دوباره؟

از نهاییا متنفرم. کش اومدن تا کجا، تا کی، تموم شید، برید، بمیرید دیگه.

چقدر ذوق کورشده توی قبرستون سینه‌م نهفته‌ست، خدا کمکم کنه.

بر باعث‌و‌بانیان تک‌تک ذوق‌های کور‌شده‌م لعنت واقعا. الان چی بهتون اضافه‌ شد با این حرکاتتون، دیدن سقوط من چی به زندگیتون اضافه کرد که نداشتید؟ چتونه خدایی؟ اصلا همه‌تان یک‌مشت عقده‌ای ازخودبیخود‌شده‌ی بی‌همه‌چیز هستید.

میدونم اینجا خیلی فاز ناله‌س و واقعا ببخشید ولی همینه که هست.

من با همین یه "بچه پررو که باخت نمیده" دارم زندگی رو ادامه میدم.

چهارساعت سهم امروز. *دلم می‌خواد بزارمش کنار، حتی والیبال، دیگه هیچی برام معنی‌ای نداره. نا‌امیدی تو هسته‌ی تک‌تک سلولام رخنه کرده. پوچم، زندگیم خالیه، خالی از زندگی. حالا تنها چیزی که حس می‌کردم نجاتم می‌ده هم برام خالیه، کاش می‌شد که ادامه ندم، کاش می‌شد که دیگه نباشم. انگیزه‌ای نیست دیگه پشت دویدنا و پریدنام. هدفی ندارم از درس‌خوندن‌های طولانیم. چی‌میشه که زندگی یهو تصمیم می‌گیره با یه نفر اینطوری کنه؟ اونی که اون همه ذوق داشت، می‌خندید، می‌خندوند، حالا چی‌شده؟ تهش چی؟ ببین آخه. من بگم چی.

و در نهایت هم قربانی این جبرم.