بیا ای مرگ جانم بر لب آمد، آخه خب چون کسی با قصه‌ی من آشنا نیست. درین عالم ندارم هم‌زبانی، به صد اندوه می‌نالم، روا نیست. شبم طی شد، کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیافروخت. به‌هر‌حال زندگی ناعادلانه‌ست. یه وقتایی مجبوری به جای آهنگای گوبس‌گوبسی و رقصیدن های جنون‌وار توی اتاق، فریدون‌مشیری بخونی و سعی کنی غمت رو مقدس کنی. دنیای عجیبیه.

‌

دوباره این سردردا؟ are you kidding me؟ واقعا؟ دوباره؟

از نهاییا متنفرم. کش اومدن تا کجا، تا کی، تموم شید، برید، بمیرید دیگه.

چقدر ذوق کورشده توی قبرستون سینه‌م نهفته‌ست، خدا کمکم کنه.

بر باعث‌و‌بانیان تک‌تک ذوق‌های کور‌شده‌م لعنت واقعا. الان چی بهتون اضافه‌ شد با این حرکاتتون، دیدن سقوط من چی به زندگیتون اضافه کرد که نداشتید؟ چتونه خدایی؟ اصلا همه‌تان یک‌مشت عقده‌ای ازخودبیخود‌شده‌ی بی‌همه‌چیز هستید.

میدونم اینجا خیلی فاز ناله‌س و واقعا ببخشید ولی همینه که هست.

من با همین یه "بچه پررو که باخت نمیده" دارم زندگی رو ادامه میدم.

یه چهار‌ ساعتم سهم امروز. چی‌میشه که زندگی یهو تصمیم می‌گیره با یه نفر اینطوری کنه؟

و در نهایت هم قربانی این جبرم.