آدما قدر لحظه‌ها رو نمیدونن، نمیدونن دیگه قرار نیست تکرار بشه، نمیدونن دیگه قرار نیست این احساسو تجربه کنن، نمیدونن و خیلی ساده از کنار لحظه ها میگذرن. وقتی به خودشون میان که دیر شده، لحظه‌ها از دستشون رفتن، ادمای مهم زندگیشونو از دست دادن و خاطرات تا ابد گوشه‌ی ذهنشون میمونه. بعدشم اسمشون میشه آدم زندگی کردن توی خاطرات.

من سگ‌های‌سیاه زیادی دارم، سگ‌سیاه گشنگی، سگ‌سیاه غم، سگ‌سیاه دلتنگی.

رسما دارم تمام آدمای مهم زندگیمو از دست میدم و هیچ‌کاری از دستم برنمیاد.

بعضی‌وقتاام قطع‌ارتباط نجات‌دهنده‌ست، حتی اگه قراره بشی آدم‌بده‌ی‌ داستان.

‌

میگم اوس‌کریم این زندگیمونم که همش عسره، یه یسر چیه به ما نمیدی آخه!

خب دیگه اهمیت دادن به بقیه بسه میخوام برا خودم زندگی کنم.

‌

هزارتا رویا میمیره تا توی لعنتی یاد بگیری زندگی رویایی نیست.