راستیاتش من I miss the old me

نوشته بود که، به دل بگیر. باور کن آدما میدونن دارن چیکار میکنن.

و من تو را بخشیدم، تا یکدیگر را دیگر حتی مقابل خدا هم ملاقات نکنیم.

اینجا ایرانه، مهم نیست چقدر سگ‌دو‌ زدی، مهم نیست چقدر رویا داری، مهم نیست که تو هم یه آدمیزادی. مهم اینه که کجا به دنیا اومدی، مهم اینه که پدرومادرت کی باشن، مهم اینه که چقدر پول داشته باشی. آره، مهم ایناس.از این بچه‌ها که گذشت، ما ام که درگیر و دار شرایط قربانی شدیم، ولی ایران جایی برای پیشرفت نداشت. نه، نداشت.

در قمار زندگی بدشانس‌تر از ما نبود، ما جوانی را در اینجا دست اول باختیم.

ولی این اشک طغیانگر مزدور زورش از من بیشتره‌.

‌

ماییم و بار سنگین این کلمه‌ی شش حرفی کوچک، بازنده.

همیشه می‌گفت، اوهوی بلند شوعا، بچه پررو که باخت نمیده. ولی نه، زیادی خوش‌خیال بود، شایدم، نمیدونم، شاید فکر شبو نکرده بود. گفتم، بچه‌ پرروام که باشه، شب که بشه باخت میده کاپیتان، باخت میده.

ماییم و ما و امیدی بربادرفته.