اینجا ایرانه، مهم نیست چقدر سگ‌دو‌ زدی، مهم نیست چقدر رویا داری، مهم نیست که تو هم یه آدمیزادی. مهم اینه که کجا به دنیا اومدی، مهم اینه که پدرومادرت کی باشن، مهم اینه که چقدر پول داشته باشی. آره، مهم ایناس.از این بچه‌ها که گذشت، ما ام که درگیر و دار شرایط قربانی شدیم، ولی ایران جایی برای پیشرفت نداشت. نه، نداشت.

در قمار زندگی بدشانس‌تر از ما نبود، ما جوانی را در اینجا دست اول باختیم.

ولی این اشک طغیانگر مزدور زورش از من بیشتره‌.

‌

ماییم و بار سنگین این کلمه‌ی شش حرفی کوچک، بازنده.

همیشه می‌گفت، اوهوی بلند شوعا، بچه پررو که باخت نمیده. ولی نه، زیادی خوش‌خیال بود، شایدم، نمیدونم، شاید فکر شبو نکرده بود. گفتم، بچه‌ پرروام که باشه، شب که بشه باخت میده کاپیتان، باخت میده.

ماییم و ما و امیدی بربادرفته.

ببخشید اقای دکتر، اگه دیگه قلبمونو نخوایم چی؟ اونموقع باید چی‌کار کنیم؟

شاید اصلا سهم ما ستاره‌شدن نبود، کی‌میدونه مامان؟ شاید اصلا خیری توی رسیدن نبود، کی‌میدونه مامان؟ شاید اصلا مشکل ما بودیم، کی‌میدونه مامان؟

[این‌احساس] منم همینطور آلانا، منم همینطور.