میدونی، چند ساعت پیش داشتم به یکی از بچه‌ها که زنگ زده بود می‌گفتم من قهر‌ کردن بلد نیستم. و واقعا هم بلد نیستم، یعنی این مقوله‌ی لوس کردن خودت و جواب ندادن و نگاها و حرفای سنگین‌ اصلا تو کتم نمیره، بلدش نیستم. و خب این قضیه به این معناست که قطع‌ارتباط رو هم بلد نیستم، در حقیقت اگر بخوام قطع‌ارتباط کنم، حتی اگر طرف مقابلم مقصر باشه بازم اونی که احساس احمق‌بودن، کمبود، بی‌توجهی کردن به آدما و عذاب‌وجدان می‌گیره منم. و این خوب نیست، این اصلا خوب نیست.

هر‌چی بهش فک میکنم نمیدونم عاشق خودمم یا از خودم بدم میاد، تضاد زشتیه.

حالا تو اون ابری هستی که کم‌کم داره محو می‌شه.

هیچکس واقعا خود فاطمه‌زهرا رو دوست نداره، همش وانمود کردنه انگاری.

فقط سرتو بالا بگیر؛ حالا گریه کن.

این پارانویا که میگن چیه؟ فک کنم من دچارش شدم.

جدیدا در برابر آدما و حرفا و رفتاراشون اینطوری شدم که اوکی، هر‌چی خودت می‌خوای، بهت اجازه میدم هر جور دلت می‌خواد درموردم فکر کنی. من دیگه واقعا حوصله‌ی توضیح دادن خودمو ندارم؛ این واقعا برام زیادیه و هرجور خودت راحتی.

حس می‌کنم که زنده نیستم، انگار فقط تفاله‌ای از زنده بودنم.

یه کفش دارم، وقتی میپوشمش یه حسی بهم میگه باید خانومانه و ناز راه بری، یعنی اصلا اگه بخوای هم نمیشه که اینطوری آروم و با طمأنینه راه نرفت باهاش. کاش یکی به مامانم میگفت وقتی بچه‌ت تو حالت عادی شبیه اسب‌های افسار گسیخته‌ست، وقتی اینو میپوشه اذیت میشه خب.

فعلا خودمو نمی‌کشم، تا ببینم بعد سالن چی میشه.

خیال و رویا از واقعیت مهربون‌ترن.