یه کفش دارم، وقتی میپوشمش یه حسی بهم میگه باید خانومانه و ناز راه بری، یعنی اصلا اگه بخوای هم نمیشه که اینطوری آروم و با طمأنینه راه نرفت باهاش. کاش یکی به مامانم میگفت وقتی بچه‌ت تو حالت عادی شبیه اسب‌های افسار گسیخته‌ست، وقتی اینو میپوشه اذیت میشه خب.

فعلا خودمو نمی‌کشم، تا ببینم بعد سالن چی میشه.

خیال و رویا از واقعیت مهربون‌ترن.

چقدر آدم‌ها بی‌ثبات و غیرقابل پیش‌بینی‌ان، عجیبا غریبا.

باشه ولی لعنت به این حال بدم.

از این فشار‌های روانی گاه و بی‌گاه عمیقا تنفر دارم.