تو روزایی زندگی میکنم که هیچوقت تصورش هم نمیکردم و ازش میترسیدم

کل دنیا سنگینی میکنه روی قلبم.

خوشحالم که حداقل ظاهرا، پیرو دینی ام که توش روح و شهادت معنا داره

که توش مرگ پایان همه چیز نیست

مگه الان نباید یه دستشو بالا میبردو و سلام میکرد؟

خونمون شده مثل ۱۰ اسفند ساعت ۵ صبح

اینک این منم؛ در پس سخت‌ترین شب عمر. این منم پس از دیدن عزیزترین مرد زندگانی‌ام خفته در تابوتی چوبین. این منم پس از دیدن تابوت تو، که سنگین بود و سخت می‌رفت و ده‌ها مرد تنومند سیاه‌پوش را توان حمل آن نبود. این اغراق نیست. حاضران در واپسین دیدار تو همه به‌چشم دیدند که تابوت تو هیچ نمی‌رفت و ما ساعت‌ها به انتظار بودیم. گویی که کوهی رو به شانه می‌کشیدند. حالا از این پس عمرم، در چشمی که تابوت تو را دید خیری نخواهد بود. و در دستی که تابوت تو را لمس کرد و قلمی که از نبودن تو نوشت. این منم، در سهمگین‌ترین شب عمرم؛ چون پسربچه‌ای برخاسته از تابوت پدری رشید. ترسیده و لرزان و غمین. به‌گمانم دیگر هیچ‌چیز در جهان غمگینم نخواهد کرد. که من از پای تابوت غمی بزرگ برخاسته‌ام. «مهدی مولایی» @m_molaie110

آرزومه یک روز مثل اقای مولایی بنویسم و مردم بخونن و بگن چقدر من:)

نفسم در نمیاد حتی وداع؟ما فقط دیدار داشتیم وداع چیه؟!

به قول مهدی مولایی «اما عزیزقلبم! خدا بعد از تو عمر مرا طولانی نکند.»

ای ساربان آهسته ران،کارام جانم میرود...

خونمون شده مثل ۱۰ اسفند ساعت ۵ صبح