دل من ! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که ، چرا شبت نکشته ست تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من ؟ که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

«نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری»

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

#شعر :هوشنگ ابتهاج

گنگ!!🕶

تصدقت شوم؛ الهی قربانت بروم، در این مدت که مبتلای به جدایی از آن نور چشم عزیز و قوّت قلبم گردیدم متذکر شما هستم و صورت زیبایت در آئینه قلبم منقوش است. عزیزم امیدوارم خداوند شما را بسلامت و خوش در پناه خودش حفظ کند ...(:♥. نامه‌ی امام خمینی به همسرشان