سر یه طرف ؛ رقیه یه طرف (:

(:

تصور کن اربعین ، کربلا .. پیاده‌روی ، زائرا ، موکبا ..

توهم کوله‌تو بستی زائر شدی ؛ به‌اذن‌ِعلی‌بن‌موسی‌الرضا (:

+کوله‌تو اوردی بیرون ؟ -بغض‌ به‌ توان‌ِ‌ده‌هزار *

+یادت باشه لباس‌مباس کم بذاری .. -بغض‌ به‌ توان‌ِ‌ده‌هزار *

+پس‌فردا می‌رم گذرنامه‌تو بگیرم ! -بغض‌ به‌ توان‌ِ‌ده‌هزار *

سلام‌ِزمان‌ِورود یادته (؛ ؟

-(:-

أسامیکم اَسَجِّلْهِه أسامیکم ! هله بیکُم یا زواری هله بیکُم (:

با خودش فکر می‌کرد لحظه‌ی‌ِدیدار چطور می‌توانست باشد .. حتی امکان می‌داد روح‌ِمهبوط‌ش ، مبهوت‌ِهیبت‌‌ِحسین شود و هوش از سر بِدوانَد . در تمام‌ِشب از خیالش می‌خواست که لحظه‌یِ‌تلاقی‌ِنگاهش با ارباب را تصویر کند اما آنچنان نمی‌توانست که انگارنه‌انگار عمری در فراق‌ِهمین دیدار گریسته و عکس‌هایش را با اشک‌ِچشم شسته . از بُهت‌وشوق بود که زبان‌ِذهنش بند آمده بود ! انگار غم ، بغضش را فروخورده بود و در دلش فریاد می‌زد : من ؟ من قرار است به شاه‌ِدنیا سلام دهم و به دست‌ِادب دخیل ببندم ؟ (: باور نمی‌کنم .. باور نمی‌کنم !

خلاصه .. عازمم ، حلال کنید (: