اگه بعد از موشک زدن به عروسی بازم نظرت عوض نشده متاسفانه کاری از دست هیچ کسی برای نجات مغز و شرفت برنمیاد.

پناه می‌برم به خدا از شر ج‌ا

ایران داغدارِ #سیریک ...

نخل شکسته شاخه در مجلس عزا شده، ریسمان های رنگین پاره شده،  دامن چین دارِ سوخته، بوی عود و اسپندی که جایش را به بوی خون و باروت داد، نقل هایی که روی زمین در خون می غلتند، ظرف های شیرینی شکسته، کت خاکی فتاده بر کنج حیاط، کفش بی پاشنه، تور پاره، رقص و هلهله ای که به فریاد و بر سر زدن تبدیل گشت، گیسوان پریشان، قلب های پر تلاطم،تکه آجرها، پیکر های گلگون، لاله ای به نام امیرعلی - جنوب، شبِ ده شهریور هزار و چهارصد و پنج

گمونم الان بدونم اسم چه کسایی رو توش می‌نوشتم.

مامان‌بزرگم، متیو پری، تایلر لاکوود، اون همسایه بالاییِ مانیکا اینا که همش می‌گفت انقدر سروصدا نکنید، تک تکِ افراد بی‌گناهی که به خاطر جنگ یا بیماری جونشون رو از دست دادن، جاویدنام های دی ماه و تمام کسانی که تو این کره‌ی خاکی به دلیل بی‌عدالتی کشته شدن، هر موجودِ زنده‌ای که به خاطرِ خودخواهیِ انسان‌ها جونش رو از دست داده، کوای گان جین، فردوسی، هانس کریستین اندرسن، اکبر عبدی، مامانِ عمو پورنگ، غلامرضا تختی، آرش میراحمدی(بازیگرِ نون خالی خور:))، کرت کوبین، جان لنون، منوچهر والی زاده(به علاوه تمام دوبلورهای بچگیم)، درک هیل، الیسون آرجنت، مامانِ تایلر، کلاوس و الایژا مایکلسون، تمام قهرمان های شاهنامه، لیل پیپ و تنتاسیون، هاپوی بیلی آیلیش، کیت بوش، محمدرضا شجریان و احتمالا صدها فردِ دیگه‌ای که هم من و هم بقیه به وجودشون نیاز داریم.

چی.

چی چی چی چی چی