گمونم الان بدونم اسم چه کسایی رو توش می‌نوشتم.

مامان‌بزرگم، متیو پری، تایلر لاکوود، اون همسایه بالاییِ مانیکا اینا که همش می‌گفت انقدر سروصدا نکنید، تک تکِ افراد بی‌گناهی که به خاطر جنگ یا بیماری جونشون رو از دست دادن، جاویدنام های دی ماه و تمام کسانی که تو این کره‌ی خاکی به دلیل بی‌عدالتی کشته شدن، هر موجودِ زنده‌ای که به خاطرِ خودخواهیِ انسان‌ها جونش رو از دست داده، کوای گان جین، فردوسی، هانس کریستین اندرسن، اکبر عبدی، مامانِ عمو پورنگ، غلامرضا تختی، آرش میراحمدی(بازیگرِ نون خالی خور:))، کرت کوبین، جان لنون، منوچهر والی زاده(به علاوه تمام دوبلورهای بچگیم)، درک هیل، الیسون آرجنت، مامانِ تایلر، کلاوس و الایژا مایکلسون، تمام قهرمان های شاهنامه، لیل پیپ و تنتاسیون، هاپوی بیلی آیلیش، کیت بوش، محمدرضا شجریان و احتمالا صدها فردِ دیگه‌ای که هم من و هم بقیه به وجودشون نیاز داریم.

چی.

چی چی چی چی چی

می‌دونستم

می‌دونستم وای می‌دونستم

همه چیز داشت عالی پیش می‌رفت

و کلا سه قسمت دیگه مونده

معلومه که باید یه گندی بخوره توش

اصلا فرندز بدون اینکه قلب منو مچاله کنه فرندز نمی‌شه که