باشه ولی من عمیقا دلتنگ و نیازمند استرس لحظه خروج از مرز هستم .

صلوات .

آروم اشک می‌ریخت و با بی‌رمقی می‌گفت : ابی‌عبدالله این دستایی که میبینی ، که ول شدن و دستای شما نگرفتتشون ، دستایین که باهاش تو هیئتاتون به سینه کوبیدم ، بیا و این دستارو بگیر ..

شهادت .

برس به دادم .

اگه کسی می خواد نجات پیدا کنه، باید روی فضل و لطف خدا حساب باز کنه، نه روی اعمال خودش .

و شب شد و باز این بغض بی انتها دل رها کردن ندارد این ویرانه را :)

رفتند تا بمانیم .. اینبارم می‌سپرم به خودتون ( :

کاش نمازامون رو ، از سر ِ عادت نخونیم واقعا حس کنیم که جلوی اَللّٰه تعالیٰ ایستادیم .

مرا یک کربلا ببر، نبری گریه میکنم (((:

+ خدایا ؛ نزار قلب من به چیزهایی که برای من نیست ، پیوند بخوره .

ولی یادش بخیر چندین هفته‌قبل غروبِ‌جمعه خودمونُ به آب و آتیش می‌زدیم که ، - آهای فلانی نمیخای بری حرم ؟ - تو چی ؟ توعم حرم نمیری ؟ - سادات‌خانوم ؟ شب‌جمعه‌اس حرم نمیری ؟ هرکی از راه می‌رسید می‌پرسیدیم حرم نمیری ؟ هرکی یه بهونه می‌آورد و .. ما تو کربلا بودیم ولی حرم نبودیم ؛ هی می‌گفتم آقا ؟ قربونت برم دلت میاد ؟ زائرت تو کربلاباشه ولی توی‌بین‌الحرمینت نباشه ؟ اونقدر التماس می‌کردیم که بلاخره یکی از راه می‌رسید و با تمومِ ناامیدی ها می‌پرسیدم شما چی ؟ شمام حرم نمیرید ؟ می‌گفت چرا قراره برم اون موقع بود که اون لبخندخوشکلایِ بی‌جون و خسته شکل می‌گرفت و امیدی جوونه می‌زد .. [ چه خوبه کربلا ، مخصوصا غروبِ کربلا .. 💔 ]