کاش میشد همین الان یه کوله جمع کنم، هودی و جین و کانورس بپوشم، پلیلیست مورد علاقمو پلی کنم، دوربینمو بردارم، سوار قطار بشم و برم یه جای دیگه. شاید رشت. توی خیابونای بارونی رشت شیرقهوه بخورم و از آدمای رهگذر و مکانهای جالبش عکاسی کنم.
وقتی آدمهایی که ازشون کلی خاطره داری از زندگیت میرن، یه تیکه هایی از وجودت دیگه پر نمیشه.