عامو نخجوان که واسه خودمونه، اونجا رو دیگه چرا

بخوام درمورد نتیجهٔ درست تربیت این بچه صحبت کنم، این شکلیه که دیشب داشت رفیق براندازشو با داد مجاب میکرد، تا لحظه‌ای هم که به اشتباهش پی نبرد ولش نکرد💆🏻‍♀️

بچه رسما داشت به حنجره‌ش آسیب میزد بابت حرفای دوستش و این شکلی بود که چییی میگیییی

آخرش این شکلی بود که تو دست خودت نیست که نمیفهمی، بلد نیستی چون تو خونتون اینترنشنال میبینین. مشکل از خانوادته‌=)))))))

سبک تربیتی مدنظر برای بچه‌هام:

از کار جدید مجال، فحش جدید یاد گرفتم؛ جغلهٔ دم‌دستی🎀

پدرش علی در خیبرو کند،

حالا نوبت قیام پسره.

من که گفتم🤭

من پرایوت خودمو میخوام. من از اینجا خوشم نمیاد. وای.

سرزمین ایران، جای رقص دوزخیان نیست .

به محل اصابت‌ها که سر میزنی، در کل محله هیچکس نیست. همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار و سنگ و خرده‌شیشه و خاک و اسباب خانه‌هاست. و پر از انسان‌های نیم‌جان و زخمی بر زمین. هیچکس نیست جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص؛ بسیجی‌ها! بسیجی‌های بیست،بیست‌ویک ساله همه‌جا هستند. بی‌واهمه. زبان روزه آوار برمیدارند و کف خیابان را تمیز می‌کنند و کمک صاحب‌خانه‌ها، اسباب سالم را از نابود شده‌ها جدا می‌کنند. باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوش صاحب‌خانه، چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند« داداش‌جان یه کمک به ما میدی؟» راستی، آن پسرهای لوس ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید«شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر، نیستند. نیستند که شجاعتشان را نشان دهند. اینجا کنار مردم فقط مردهایی را می‌بینیم که یک‌ماه قبل درباره‌شان گفته شد «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی»! «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110