چرا بهترین نوعه؟ چون حتی دوست ندارم در حد یه‌ فکر ساده هم اذیت بشه، چون اعصاب و روان و فکرش برام مهمه، همونجور که مال خودم برام مهمه.

این “هنر سالم گفتگو کردن” جزء نیازهای اولیه‌ست.

همیشه هم سعی‌م بر اینه که با نهایت کنترل رو طریقهٔ بیانم، به بهترین نحو انجامش بدم.

نمیدونم؛ شایدم واقعا دوست داشتنو بلد باشم، امیدوارم آدمای لایقش تو زندگیم قرار گرفته باشن/بگیرن.

الان که فکر میکنم، میبینم که صرفا نباید طرف، همین الانم فرد مورعلاقه‌م باشه؛ ممکنه قبلا تو زندگیم بوده باشه و الان نه ولی خب من در مواجهه باهاش به‌خاطر اون احساسم یا اون فاطیمای قبلی، خودمو مسئول میدونم که اگه چیزی راجب اون تایم آزارش میده یا باعث درگیری ذهنیش میشه، براش دلیل و توضیحمو بگم. مثلا اون‌روز داشتیم با زهرا صحبت میکردم درمورد یه موضوعی و یه‌جا بهش گفتم برو به فلانی -که چند ماه باهاش ارتباطش قطع شده- درمورد اون موضوع توضیح بده، درسته الان برات اهمیتی نداره ولی شاید اون طرف همیشه ذهنش درگیر این بمونه و این حقشه که بخواد درموردش مطلع باشه.

وای. یهو یه عالمه فکر اومده تو ذهنم که نیاز دارم بگمشون ولی خب.

چمیدونم؛ فقط امیدوارم قدرم دونسته بشه و حیف نشم.

مراقب خودت باش انسان طفلکی ناز💆🏻‍♀️🎀

کاش یسری آشناهای خیلی آشنا اینجا نبودن.

این ایتا چیه که بعد از هزار سال هنوز حتی یه بات ناشناسم‌ نداره؟ آل‌ ببرت خدازده.

از ته‌ِ تهِ قلبم آرزو میکنم که هر کس سر راهم قرار میگیره تو زندگیم، شبیه خودم باشه.

حس میکنم ذات خوب در کنار اینکه نعمته، ارثیه و متاسفانه خیلیا هم تخم نه‌آدم🎀.