_

منم آن شاعرِ درمانده‌یِ خودکار به دست که نداند به چه تشبیه کند دردش را...

_

تو نبین ساکت و آرام نشستم کنجی؛ حرف نا گفته زیاد است، ولی، محرم نیست...•°

و اما سایه ها...

بله آقای چاووشی...

' و در آخر، میم مثل مادر...

|🪐🤎| مادر؛ اسمی نیست، قصیده‌ای است که هرگز به پایان نمی‌رسد. او تجسم لطافت در تندبادهای زندگی است؛ پناهگاهی امن که عطر حضورش، بوی خانه می‌دهد. نگاهش، اولین مدرسه‌ی مهربانی است و دستانش، ریشه‌هایی که ما را به زمین پیوند می‌دهند. در قامتش، کوهی از صبر نهفته و در قلبش، دریایی از بخشش موج می‌زند که هیچ گناهی آن را کم‌عمق نمی‌سازد. مادر، همان معجزه‌ی همیشگی زندگی است. 📻 RADIO HORAN

مامان... |🪐🤎| 📻 RADIO HORAN