آری آن روز چو میرفت کسی ، داشتم آمدنش را باور .
من نمیدانستم معنی ِ هرگز را ، تو چرا باز نگشتی دگر ؟
حُرقهءَ؛
وطنم از تن ِ من خستهتر است ؛ درک کن درد ِ مرا از سخنم ..
من شفا میطلبم بهر ِ وطن ،
نه شفای ِ بدن ِ خویشتنم !