تولدت مبارک لیدی مون قشنگم:). تو مثل اول اردیبهشت،روز تولدت ظریف و قشنگی. میخوام ازت تشکر کنم. بابت همه کارایی که کردی. بیا باهم تا ته تهش پیش بریم اونی جونممم

تو به من وایب اندرو استرلینگ رو میدی. پدر جین در کتاب جین در فانوس تپه. اندرو استرلینگ اون‌جور پدریه که وایبش آرامش و وقار داره، ولی نه از اون نوعی که خشک و غیرقابل‌نفوذه—بیشتر مثل دریایی که تو زمستون ساکته، اما وقتی نزدیک‌تر می‌شی، عمق و گرماش رو حس می‌کنی. اون مردی شیک‌پوش و باوقاره. رفتارش همیشه کنترل‌شده‌ست، صداش نرم و کم‌تنشه، نگاهش هوشمندانه ولی با ته‌مایه‌ای از دلتنگی. به ظاهر و محیط اطرافش اهمیت می‌ده، خونه‌اش مرتب و با سلیقه‌ست، پر از کتاب، نور خوب، و حس خلوت هنرمندانه. اون زیاد حرف نمی‌زنه، ولی وقتی حرف می‌زنه، دقیق و پرمفهومه. سکوتش باعث می‌شه آدم بخواد کشفش کنه. خونه‌ی او توی جزیره، با اون باغ و سکوت و نمایی که رو به دریاست، نشونه‌ی سلیقه‌ی ملایم و درونی‌شه. زیر اون ظاهر خونسرد، مردیه که از طبیعت، زیبایی، و ارتباط واقعی لذت می‌بره، فقط یاد گرفته این حس‌ها رو توی قلبش نگه داره... برای تو. از طرف کاراگاه احساساتی.

تو به من وایب تدی کنت توی مجموعه کتاب های امیلی و مخصوصا کتاب امیلی و صعود رو میدی. تدی پسر حساس، مهربون و هنرمندیه که از کودکی با امیلی آشنا می‌شه. اون یه نقاش بااستعداده که دنیا رو از پشت چشم‌های خلاقش می‌بینه. مثل امیلی، روحیه‌ی هنرمندانه داره و این وجه مشترک باعث پیوندی عمیق بینشون می‌شه، حتی وقتی احساساتشون رو به زبون نمی‌یارن. اون از اون آدم‌هاست که بیشتر با نگاه حرف می‌زنن تا با کلمات. توی دلش دنیاهای زیادی داره ولی خیلی‌هاشو فقط توی نقاشی‌هاش نشون می‌ده. هرچند ممکنه گاهی توی رابطه با امیلی محافظه‌کار یا سرد به‌نظر بیاد، اما پیوندی که باهاش داره، عمیق و ریشه‌داره. اون از اون آدم‌هاست که اگه بدونی دارن دوستت دارن، دیگه لازم نیست بهت بگن. برایِ تو. از طرف کاراگاه احساساتی.

تو به من وایب فیل گوردن رو میدی. یه دختر توی کتاب آنه شرلی در جزیره که هم کلاسی و هم اتاقی آنه توی دوران دانشگاهشه و توی فصلای بعد آنه شرلی هم یکم حضور داره. از خانواده‌ای مرفه میاد، ولی به طرز غیرمنتظره‌ای خاکی و مهربونه. مونتگمری اونو با ظاهری چشم‌گیر توصیف می‌کنه. چهره‌ی کلاسیکی که فوراً توجه جلب می‌کنه. فیلیپا از خودش خوشش میاد، ولی نه از سر تکبر، بیشتر از سر بازیگوشی و آگاهی از تأثیری که روی بقیه داره. اون خیلی راحت با بقیه دوست می‌شه. شوخی‌هاش و سبک حرف زدنش، داستان رو روشن‌تر می‌کنه. شاید در نگاه اول یه دختر بی‌خیال به نظر بیاد، ولی توی تصمیم‌های مهم زندگی، به‌طرز شگفت‌انگیزی عاقل و دقیق عمل می‌کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو من رو یاد پائول اروینگ میندازی. یه شخصیت دوست داشتنی که از بچگیش توی کتاب آنه شرلی حضور پیدا میکنه و توی جلدهای بعد، به یه شاعر تبدیل میشه. چهره‌ پائول یه حالت ملایم و لطیف داره، شبیه یه پرتره‌ی قدیمی. لباس پوشیدنش تمیز و مرتب و کمی رسمی‌تر از بقیه‌ی بچه‌هاست، چون تحت تربیت مادربزرگ جدی و سخت‌گیرشه، ولی توی وجودش یه لطافت خاص جریان داره. پاول برای هر چیز اطرافش اسم و داستان می‌سازه. براش درخت بید فقط یه درخت نیست، بلکه "دوست اندوهگین من"ه. یا یه صخره کنار دریا می‌شه "سنگ رؤیاها". صداهای آروم، مکان‌های ساکت، طبیعت نرم و آرام... پاول تو این چیزها پناه پیدا می‌کنه. اون یه بچه‌ی مؤدبه، ولی خیلی اهل شلوغ‌کاری و دویدن دنبال بقیه نیست. بیشتر دوست داره توی سکوت حرف بزنه یا با دنیای خیالی خودش تنها باشه. برایِ تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب اوئن فورد رو میدی. شخصیتی توی جلد پنجم آنه شرلی اوئن نویسنده‌ای جوانه که برای نوشتن کتابش به روستایی میاد که آنه و گیلبرت بعد از ازدواجشون اونجا زندگی میکنن. اون در اصل، یه هنرمنده با روحی لطیف که دنبال الهام و آرامشه، و فضای روستایی و ساکت اون روستا براش مثل بهشت می‌مونه. اوئن آدم پرحرفی نیست. بیشتر گوش می‌ده، نگاه می‌کنه، و در سکوت می‌نویسه. این سکوتش اما از نوع سنگین نیست، یه جور آرامش درونیه که ازش ساطع می‌شه. طرز نگاهش به دنیا پر از حس لطافته. چیزهایی رو می‌بینه که بقیه رد می‌شن و نمی‌فهمن. منظره‌های ساده، صدای دریا، حرکت باد توی علف‌ها براش مثل سوخت الهامن. اون به دل‌های شکسته و ساکت گوش می‌ده. کسیه که می‌فهمه نوشتن یه کار مقدسه. نمی‌نویسه فقط برای پول یا شهرت، بلکه چون نمی‌تونه ننویسه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من حس و حال سیسیلی کینگ توی کتاب دختر قصه گو، یا همون قصه های جزیره رو میدی. دختر دوم خانواده کینگ. سیسیلی توی کتاب بیشتر شبیه نسیم آرام بهاریه. اون دختر ساده، تمیز، منظم و فوق‌العاده مهربونیه. مهربون از نوعی که بدون اینکه بخواد دل کسی رو ببره، دل همه رو می‌بره. وقتی یکی ناراحته، اولین کسی که جلو می‌ره و کنارش می‌شینه، سیسیلیه. وقتی دعوایی می‌شه، اون صداییه که می‌گه «بیاین آروم باشیم». اون نگاه عاشقانه‌ای به دنیا داره، ولی خیلی اهل مطرح کردنش نیست. از حیوانات، آدم‌ها، طبیعت… هر چیزی که لطیفه، خوشش میاد و باهاش ارتباط می‌گیره. سیسیلی کینگ شاید اون دختر پرهیاهوی قصه نباشه، ولی دقیقاً همونیه که وقتی توی جمعه، همه حس آرامش می‌گیرن. دختر لطیفی که توی نور عصر، وقتی بقیه می‌دون، نشسته کنار باغچه و برای گربه‌ها قصه تعریف می‌کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب پِت رو میدی. شخصیت اصلی کتاب پت در بیشه نقره ای، شاید برات جالب باشه اما مونتگمری گفته اون نزدیک ترین شخصیت به خودشه که اونو ساخته. اون توی بیشه نقره ای زندگی میکنه. جایی که بیشتر از هر مکانی توی دنیا دوستش داره. بیشه نقره‌ای برای پت فقط یک مکان نیست، بلکه همه‌ی دنیای اونه. هر گوشه‌اش براش پر از خاطره‌ست، و نمی‌تونه ازش دل بکنه. اون به آدم‌ها، مکان‌ها، لحظه‌ها وابستس. حتی سال‌ها بعد، هنوز اشیاء قدیمی یا وعده‌هایی که داده شده بودن براش زنده‌ن. در ظاهر ممکنه آروم باشه، اما درونش سرشار از احساس و عمقه. اهل تظاهر نیست. خودش رو بزرگ‌تر یا رویایی‌تر نشون نمی‌ده. چیزی که هست، همونه. بخش زیادی از شخصیتش درگیر دل‌بستگی‌هاییه که نمی‌ذارن پا از گذشته بیرون بذاره. گاهی این حس باعث می‌شه غم و دلتنگی توی دلش جا خوش کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب مری ونس رو میدی. یکی از بچه های دره رنگین کمان که توی دوتا جلد آخر آنه شرلی حضور داره. مری ونس دختریه که از یه پیش‌زمینه‌ی خیلی سخت میاد. توی یتیم‌خونه بزرگ شده و بعدها با اینکه گذشته‌اش پر از محرومیت و تلخی بوده، مری یه جور اراده و سرسختی خاص داره که باعث می‌شه خودش رو بالا بکشه. مری چیزی تو دلش نمی‌مونه! هر چی فکر می‌کنه، می‌گه—گاهی بامزه، گاهی تند، ولی همیشه صادقانه. وقتی چیزی می‌گه که باعث می‌شه بقیه بخندن، خودش جدی‌ترین آدم دنیاست! ولی اون شوخ‌طبعی طبیعی رو داره. با وجود همه سختی‌ها، مری دنبال موقعیت بهتره. خودش رو دست‌کم نمی‌گیره و همیشه می‌خواد بهتر باش. اولش ممکنه سخت به دل بشینه، ولی وقتی بیشتر بشناسی‌ش، می‌فهمی چقدر دل‌نازک و وفاداره. فقط بلد نیست اونجوری خودشو نشون بده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دیوی کیت رو میدی. اون یه پسر بچه پرحرف، و تا حدی خرابکاره که همیشه یه نقشه‌ی شیطنت‌آمیز تو سرشه. و توی جلد دوم آنه شرلی با خواهر دوقلوش توسط ماریلا به سرپرستی گرفته میشن. دیوی مدام سوالای عجیب می‌پرسه، قانون‌ها رو زیر پا می‌ذاره، و همیشه در حال امتحان کردن چیزیه—از گذاشتن قورباغه تو تخت گرفته تا فرار از مدرسه. اون چشم‌های درشت و نگاه معصومش، حتی وقتی خرابکاری می‌کنه، آدم دلش نمیاد دعواش کنه! یه لبخند کوچیکش کافیه تا همه یادشون بره چی کار کرده. ذهنش پر از سؤال‌های خنده‌دار و عمیقه. با اینکه خیلی شر و شیطونه، ته دلش لطیف و وابسته‌ست. خیلی آنه رو دوست داره و دلش نمی‌خواد ناراحتش کنه اما یه وقتایی نمی‌تونه جلوی خودش رو بگیره! مثل بیشتر بچه‌ها، دیوی توی تخیل و دنیای خودش زندگی می‌کنه، ولی دنیای اون پر از سوال، خنده، اشتباه، و کشف کردنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد دوشیزه لوندر میندازی. یه شخصیت توی جلد دوم کتاب آنه شرلی. یه زن ملایم و زیبا و لطیف که ساکن یه خونه در معرض باد به همراه یه خدمتکاره. کسی که مثل اسمش بوی گل میده. لوندر همون دختریه که یه روز عاشق شد، ولی سرنوشت بینشون فاصله انداخت. با اینکه ازدواج نکرده، هنوز قلبش پر از عشق و امیدهای قدیمیه. یه ظرافت درونش هست، اما اون زن ضعیفی نیست. با گذشته زندگی کرده، و هنوز بلده لبخند بزنه. اون خیال‌پرداز، لطیف، و تشنه‌ی زیبایی دنیاست. اهل نوستالژی و سبک قدیمه. خونه‌ش هم پر از چیزهای لطیف و رؤیاییه، مثل پرده‌های حریر، گل‌های تازه، و وسایل کوچیکی که قصه‌ی خودشونو دارن. یه زن که هنوز دختری در دلش زنده‌ست. دوشیزه لوندر مثل یه قطعه موسیقی عجیبه. وقتی بهش گوش می‌دی، دلت برای چیزی تنگ می‌شه که حتی نمی‌دونی چیه. اون یه زن تنها نیست، بلکه کسی‌یه که با عشق زندگی کرده،حتی اگه اون عشق توی دست‌هاش نبوده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.