تو به من وایب فیل گوردن رو میدی. یه دختر توی کتاب آنه شرلی در جزیره که هم کلاسی و هم اتاقی آنه توی دوران دانشگاهشه و توی فصلای بعد آنه شرلی هم یکم حضور داره. از خانواده‌ای مرفه میاد، ولی به طرز غیرمنتظره‌ای خاکی و مهربونه. مونتگمری اونو با ظاهری چشم‌گیر توصیف می‌کنه. چهره‌ی کلاسیکی که فوراً توجه جلب می‌کنه. فیلیپا از خودش خوشش میاد، ولی نه از سر تکبر، بیشتر از سر بازیگوشی و آگاهی از تأثیری که روی بقیه داره. اون خیلی راحت با بقیه دوست می‌شه. شوخی‌هاش و سبک حرف زدنش، داستان رو روشن‌تر می‌کنه. شاید در نگاه اول یه دختر بی‌خیال به نظر بیاد، ولی توی تصمیم‌های مهم زندگی، به‌طرز شگفت‌انگیزی عاقل و دقیق عمل می‌کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو من رو یاد پائول اروینگ میندازی. یه شخصیت دوست داشتنی که از بچگیش توی کتاب آنه شرلی حضور پیدا میکنه و توی جلدهای بعد، به یه شاعر تبدیل میشه. چهره‌ پائول یه حالت ملایم و لطیف داره، شبیه یه پرتره‌ی قدیمی. لباس پوشیدنش تمیز و مرتب و کمی رسمی‌تر از بقیه‌ی بچه‌هاست، چون تحت تربیت مادربزرگ جدی و سخت‌گیرشه، ولی توی وجودش یه لطافت خاص جریان داره. پاول برای هر چیز اطرافش اسم و داستان می‌سازه. براش درخت بید فقط یه درخت نیست، بلکه "دوست اندوهگین من"ه. یا یه صخره کنار دریا می‌شه "سنگ رؤیاها". صداهای آروم، مکان‌های ساکت، طبیعت نرم و آرام... پاول تو این چیزها پناه پیدا می‌کنه. اون یه بچه‌ی مؤدبه، ولی خیلی اهل شلوغ‌کاری و دویدن دنبال بقیه نیست. بیشتر دوست داره توی سکوت حرف بزنه یا با دنیای خیالی خودش تنها باشه. برایِ تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب اوئن فورد رو میدی. شخصیتی توی جلد پنجم آنه شرلی اوئن نویسنده‌ای جوانه که برای نوشتن کتابش به روستایی میاد که آنه و گیلبرت بعد از ازدواجشون اونجا زندگی میکنن. اون در اصل، یه هنرمنده با روحی لطیف که دنبال الهام و آرامشه، و فضای روستایی و ساکت اون روستا براش مثل بهشت می‌مونه. اوئن آدم پرحرفی نیست. بیشتر گوش می‌ده، نگاه می‌کنه، و در سکوت می‌نویسه. این سکوتش اما از نوع سنگین نیست، یه جور آرامش درونیه که ازش ساطع می‌شه. طرز نگاهش به دنیا پر از حس لطافته. چیزهایی رو می‌بینه که بقیه رد می‌شن و نمی‌فهمن. منظره‌های ساده، صدای دریا، حرکت باد توی علف‌ها براش مثل سوخت الهامن. اون به دل‌های شکسته و ساکت گوش می‌ده. کسیه که می‌فهمه نوشتن یه کار مقدسه. نمی‌نویسه فقط برای پول یا شهرت، بلکه چون نمی‌تونه ننویسه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من حس و حال سیسیلی کینگ توی کتاب دختر قصه گو، یا همون قصه های جزیره رو میدی. دختر دوم خانواده کینگ. سیسیلی توی کتاب بیشتر شبیه نسیم آرام بهاریه. اون دختر ساده، تمیز، منظم و فوق‌العاده مهربونیه. مهربون از نوعی که بدون اینکه بخواد دل کسی رو ببره، دل همه رو می‌بره. وقتی یکی ناراحته، اولین کسی که جلو می‌ره و کنارش می‌شینه، سیسیلیه. وقتی دعوایی می‌شه، اون صداییه که می‌گه «بیاین آروم باشیم». اون نگاه عاشقانه‌ای به دنیا داره، ولی خیلی اهل مطرح کردنش نیست. از حیوانات، آدم‌ها، طبیعت… هر چیزی که لطیفه، خوشش میاد و باهاش ارتباط می‌گیره. سیسیلی کینگ شاید اون دختر پرهیاهوی قصه نباشه، ولی دقیقاً همونیه که وقتی توی جمعه، همه حس آرامش می‌گیرن. دختر لطیفی که توی نور عصر، وقتی بقیه می‌دون، نشسته کنار باغچه و برای گربه‌ها قصه تعریف می‌کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب پِت رو میدی. شخصیت اصلی کتاب پت در بیشه نقره ای، شاید برات جالب باشه اما مونتگمری گفته اون نزدیک ترین شخصیت به خودشه که اونو ساخته. اون توی بیشه نقره ای زندگی میکنه. جایی که بیشتر از هر مکانی توی دنیا دوستش داره. بیشه نقره‌ای برای پت فقط یک مکان نیست، بلکه همه‌ی دنیای اونه. هر گوشه‌اش براش پر از خاطره‌ست، و نمی‌تونه ازش دل بکنه. اون به آدم‌ها، مکان‌ها، لحظه‌ها وابستس. حتی سال‌ها بعد، هنوز اشیاء قدیمی یا وعده‌هایی که داده شده بودن براش زنده‌ن. در ظاهر ممکنه آروم باشه، اما درونش سرشار از احساس و عمقه. اهل تظاهر نیست. خودش رو بزرگ‌تر یا رویایی‌تر نشون نمی‌ده. چیزی که هست، همونه. بخش زیادی از شخصیتش درگیر دل‌بستگی‌هاییه که نمی‌ذارن پا از گذشته بیرون بذاره. گاهی این حس باعث می‌شه غم و دلتنگی توی دلش جا خوش کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب مری ونس رو میدی. یکی از بچه های دره رنگین کمان که توی دوتا جلد آخر آنه شرلی حضور داره. مری ونس دختریه که از یه پیش‌زمینه‌ی خیلی سخت میاد. توی یتیم‌خونه بزرگ شده و بعدها با اینکه گذشته‌اش پر از محرومیت و تلخی بوده، مری یه جور اراده و سرسختی خاص داره که باعث می‌شه خودش رو بالا بکشه. مری چیزی تو دلش نمی‌مونه! هر چی فکر می‌کنه، می‌گه—گاهی بامزه، گاهی تند، ولی همیشه صادقانه. وقتی چیزی می‌گه که باعث می‌شه بقیه بخندن، خودش جدی‌ترین آدم دنیاست! ولی اون شوخ‌طبعی طبیعی رو داره. با وجود همه سختی‌ها، مری دنبال موقعیت بهتره. خودش رو دست‌کم نمی‌گیره و همیشه می‌خواد بهتر باش. اولش ممکنه سخت به دل بشینه، ولی وقتی بیشتر بشناسی‌ش، می‌فهمی چقدر دل‌نازک و وفاداره. فقط بلد نیست اونجوری خودشو نشون بده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دیوی کیت رو میدی. اون یه پسر بچه پرحرف، و تا حدی خرابکاره که همیشه یه نقشه‌ی شیطنت‌آمیز تو سرشه. و توی جلد دوم آنه شرلی با خواهر دوقلوش توسط ماریلا به سرپرستی گرفته میشن. دیوی مدام سوالای عجیب می‌پرسه، قانون‌ها رو زیر پا می‌ذاره، و همیشه در حال امتحان کردن چیزیه—از گذاشتن قورباغه تو تخت گرفته تا فرار از مدرسه. اون چشم‌های درشت و نگاه معصومش، حتی وقتی خرابکاری می‌کنه، آدم دلش نمیاد دعواش کنه! یه لبخند کوچیکش کافیه تا همه یادشون بره چی کار کرده. ذهنش پر از سؤال‌های خنده‌دار و عمیقه. با اینکه خیلی شر و شیطونه، ته دلش لطیف و وابسته‌ست. خیلی آنه رو دوست داره و دلش نمی‌خواد ناراحتش کنه اما یه وقتایی نمی‌تونه جلوی خودش رو بگیره! مثل بیشتر بچه‌ها، دیوی توی تخیل و دنیای خودش زندگی می‌کنه، ولی دنیای اون پر از سوال، خنده، اشتباه، و کشف کردنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد دوشیزه لوندر میندازی. یه شخصیت توی جلد دوم کتاب آنه شرلی. یه زن ملایم و زیبا و لطیف که ساکن یه خونه در معرض باد به همراه یه خدمتکاره. کسی که مثل اسمش بوی گل میده. لوندر همون دختریه که یه روز عاشق شد، ولی سرنوشت بینشون فاصله انداخت. با اینکه ازدواج نکرده، هنوز قلبش پر از عشق و امیدهای قدیمیه. یه ظرافت درونش هست، اما اون زن ضعیفی نیست. با گذشته زندگی کرده، و هنوز بلده لبخند بزنه. اون خیال‌پرداز، لطیف، و تشنه‌ی زیبایی دنیاست. اهل نوستالژی و سبک قدیمه. خونه‌ش هم پر از چیزهای لطیف و رؤیاییه، مثل پرده‌های حریر، گل‌های تازه، و وسایل کوچیکی که قصه‌ی خودشونو دارن. یه زن که هنوز دختری در دلش زنده‌ست. دوشیزه لوندر مثل یه قطعه موسیقی عجیبه. وقتی بهش گوش می‌دی، دلت برای چیزی تنگ می‌شه که حتی نمی‌دونی چیه. اون یه زن تنها نیست، بلکه کسی‌یه که با عشق زندگی کرده،حتی اگه اون عشق توی دست‌هاش نبوده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد کاپیتان جیم میندازی. یکی از شخصیت های مورد علاقم توی مجموعه کتاب های آنه شرلی. اون یه دریانورد پر تجربه و دوست داشتنیه و وجهه های عجیب و پنهانی داره. از همون اولین برخورد، طوری رفتار می‌کنه که حس می‌کنی سال‌هاست می‌شناسیش. پر از خاطره‌ست. گذشته‌شو با عشق تعریف می‌کنه، از سفرهاش روی دریا، از ماجراجویی‌ها، از آدم‌هایی که دیده و دل‌هایی که لمس کرده. ساده حرف می‌زنه، اما حرف‌هاش پر از حکمت و آرامشه. دوست داره دور و برش آدم باشه. سال‌ها تلاش کرده خاطرات و تجربه‌هاشو توی یه کتاب بنویسه، یه کتاب که بیشتر از خودش، درباره‌ی آدم‌هاییه که دوستشون داشته. رنج‌کشیده‌ست، اما تلخ نیست. دردهاشو جوری نگه داشته که تبدیل به آرامش شدن، نه زخم تازه. با گذشتش صلح کرده، ولی هنوز دنبال بخش‌هایی از خودش می‌گرده. برای گیو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب نن بلایت رو میدی. دختر آنه و گیلبرت توی کتاب آنه شرلی که با خواهرش دای دوقلوئن. نن توی فکر کردن و دیدن عمق چیزها آرامشه پیدا می‌کنه. اونجور دختریه که اگر کسی غم داشته باشه، حتی بدون اینکه حرفی بزنه، کنارش می‌شینه و فقط بودنش آرام‌بخشه. در نگاه نن همیشه یه خیال خاموش هست، یه رؤیا که انگار داره توی ذهنش شعر می‌شه، حتی وقتی سکوت کرده. اون هم مثل آنه مادرش، زیبایی رو در طبیعت و لحظات کوچک می‌بینه، اما رؤیاهاش شاید کمتر رنگ‌آمیز باشن و بیشتر لمس‌پذیر و درونی. اون ظرافتی داره که ممکنه آدم‌ها رو گول بزنه، ولی زیر اون ظرافت، قدرتی هست که از عمیق‌ترین بخش‌های وجودش ریشه می‌گیره. نن بلایت شاید در ظاهر خیلی دیده نشه، ولی وقتی چشم دلتو وا کنی، می‌فهمی چقدر حضورش مهمه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد جری مردیت میندازی. یکی از بچه های دره رنگین کمان توی کتاب های آنه شرلی و پسر بزرگ خانواده کشیش. اون یه پسر شجاع، پرشور، و عمیقاً وفاداره. از اون شخصیت‌هایی که کم‌حرفی‌شون تو رو به اشتباه می‌ندازه، ولی وقتی خوب نگاه کنی، یه دنیا حرف توی چشم‌هاشونه. اونجور آدمیه که بیشتر می‌شنوه تا حرف بزنه. همیشه یه جور متانت توی رفتارش هست، حتی وقتی جوون و پرشوره. درونش پُره از فکر و تأمل، اما اون‌ها رو برای همه بروز نمی‌ده. فقط وقتی لازم باشه، درِ اون دنیا رو باز می‌کنه. شاید از بیرون ساکت یا حتی کمی خجالتی به نظر بیاد، اما درونش پر از محبت و نجابت و لطافته. اون آدمیه که اگه عاشقش بشی، عاشق "بودنش" می‌شی، نه حرف زدن یا رفتار خاصی؛ چون حس امنیت و آرامش می‌ده فقط با بودنش. جری مردیت از اون پسرهایی‌یه که شاید خیلیا نادیده بگیرنش چون پرسر‌و‌صدا نیست، ولی اگه یه‌بار نگات کنه، انگار کل دنیات یه لحظه آروم می‌گیره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب اریک مارشال توی کتاب کیلمنی، بانوی باغ رو میدی. کسی که عاشق کیلمنی میشه. اریک توی همه چیزش تعادلی داره. احساساتی می‌شه، اما کورکورانه نه. تصمیم می‌گیره، اما نه با شتاب. تحصیل‌کرده‌ست، ولی فخرفروشی نمی‌کنه. با اینکه از طبقه‌ی بالاست، با احترام با همه رفتار می‌کنه. از اون مردهایی‌یه که کنارش بودن، حس امنیت می‌ده. نه صرفاً به‌خاطر شجاعت یا قدرتش، بلکه چون واقعاً "هست". وقتی عاشق می‌شه، نه با آتش، بلکه با نوری پایدار. عشقش به کیلمنی لطیفه، صبورانه‌ست، و به شکلی آروم اما عمیق رشد می‌کنه. وقتی متوجه مشکل کیلمنی (لال بودنش) می‌شه، عقب نمی‌کشه یا ترحم نمی‌کنه؛ می‌فهمه، می‌پذیره، و حتی بیشتر دوستش داره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.