تو منو یاد دوشیزه لوندر میندازی. یه شخصیت توی جلد دوم کتاب آنه شرلی. یه زن ملایم و زیبا و لطیف که ساکن یه خونه در معرض باد به همراه یه خدمتکاره. کسی که مثل اسمش بوی گل میده. لوندر همون دختریه که یه روز عاشق شد، ولی سرنوشت بینشون فاصله انداخت. با اینکه ازدواج نکرده، هنوز قلبش پر از عشق و امیدهای قدیمیه. یه ظرافت درونش هست، اما اون زن ضعیفی نیست. با گذشته زندگی کرده، و هنوز بلده لبخند بزنه. اون خیال‌پرداز، لطیف، و تشنه‌ی زیبایی دنیاست. اهل نوستالژی و سبک قدیمه. خونه‌ش هم پر از چیزهای لطیف و رؤیاییه، مثل پرده‌های حریر، گل‌های تازه، و وسایل کوچیکی که قصه‌ی خودشونو دارن. یه زن که هنوز دختری در دلش زنده‌ست. دوشیزه لوندر مثل یه قطعه موسیقی عجیبه. وقتی بهش گوش می‌دی، دلت برای چیزی تنگ می‌شه که حتی نمی‌دونی چیه. اون یه زن تنها نیست، بلکه کسی‌یه که با عشق زندگی کرده،حتی اگه اون عشق توی دست‌هاش نبوده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد کاپیتان جیم میندازی. یکی از شخصیت های مورد علاقم توی مجموعه کتاب های آنه شرلی. اون یه دریانورد پر تجربه و دوست داشتنیه و وجهه های عجیب و پنهانی داره. از همون اولین برخورد، طوری رفتار می‌کنه که حس می‌کنی سال‌هاست می‌شناسیش. پر از خاطره‌ست. گذشته‌شو با عشق تعریف می‌کنه، از سفرهاش روی دریا، از ماجراجویی‌ها، از آدم‌هایی که دیده و دل‌هایی که لمس کرده. ساده حرف می‌زنه، اما حرف‌هاش پر از حکمت و آرامشه. دوست داره دور و برش آدم باشه. سال‌ها تلاش کرده خاطرات و تجربه‌هاشو توی یه کتاب بنویسه، یه کتاب که بیشتر از خودش، درباره‌ی آدم‌هاییه که دوستشون داشته. رنج‌کشیده‌ست، اما تلخ نیست. دردهاشو جوری نگه داشته که تبدیل به آرامش شدن، نه زخم تازه. با گذشتش صلح کرده، ولی هنوز دنبال بخش‌هایی از خودش می‌گرده. برای گیو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب نن بلایت رو میدی. دختر آنه و گیلبرت توی کتاب آنه شرلی که با خواهرش دای دوقلوئن. نن توی فکر کردن و دیدن عمق چیزها آرامشه پیدا می‌کنه. اونجور دختریه که اگر کسی غم داشته باشه، حتی بدون اینکه حرفی بزنه، کنارش می‌شینه و فقط بودنش آرام‌بخشه. در نگاه نن همیشه یه خیال خاموش هست، یه رؤیا که انگار داره توی ذهنش شعر می‌شه، حتی وقتی سکوت کرده. اون هم مثل آنه مادرش، زیبایی رو در طبیعت و لحظات کوچک می‌بینه، اما رؤیاهاش شاید کمتر رنگ‌آمیز باشن و بیشتر لمس‌پذیر و درونی. اون ظرافتی داره که ممکنه آدم‌ها رو گول بزنه، ولی زیر اون ظرافت، قدرتی هست که از عمیق‌ترین بخش‌های وجودش ریشه می‌گیره. نن بلایت شاید در ظاهر خیلی دیده نشه، ولی وقتی چشم دلتو وا کنی، می‌فهمی چقدر حضورش مهمه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو منو یاد جری مردیت میندازی. یکی از بچه های دره رنگین کمان توی کتاب های آنه شرلی و پسر بزرگ خانواده کشیش. اون یه پسر شجاع، پرشور، و عمیقاً وفاداره. از اون شخصیت‌هایی که کم‌حرفی‌شون تو رو به اشتباه می‌ندازه، ولی وقتی خوب نگاه کنی، یه دنیا حرف توی چشم‌هاشونه. اونجور آدمیه که بیشتر می‌شنوه تا حرف بزنه. همیشه یه جور متانت توی رفتارش هست، حتی وقتی جوون و پرشوره. درونش پُره از فکر و تأمل، اما اون‌ها رو برای همه بروز نمی‌ده. فقط وقتی لازم باشه، درِ اون دنیا رو باز می‌کنه. شاید از بیرون ساکت یا حتی کمی خجالتی به نظر بیاد، اما درونش پر از محبت و نجابت و لطافته. اون آدمیه که اگه عاشقش بشی، عاشق "بودنش" می‌شی، نه حرف زدن یا رفتار خاصی؛ چون حس امنیت و آرامش می‌ده فقط با بودنش. جری مردیت از اون پسرهایی‌یه که شاید خیلیا نادیده بگیرنش چون پرسر‌و‌صدا نیست، ولی اگه یه‌بار نگات کنه، انگار کل دنیات یه لحظه آروم می‌گیره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب اریک مارشال توی کتاب کیلمنی، بانوی باغ رو میدی. کسی که عاشق کیلمنی میشه. اریک توی همه چیزش تعادلی داره. احساساتی می‌شه، اما کورکورانه نه. تصمیم می‌گیره، اما نه با شتاب. تحصیل‌کرده‌ست، ولی فخرفروشی نمی‌کنه. با اینکه از طبقه‌ی بالاست، با احترام با همه رفتار می‌کنه. از اون مردهایی‌یه که کنارش بودن، حس امنیت می‌ده. نه صرفاً به‌خاطر شجاعت یا قدرتش، بلکه چون واقعاً "هست". وقتی عاشق می‌شه، نه با آتش، بلکه با نوری پایدار. عشقش به کیلمنی لطیفه، صبورانه‌ست، و به شکلی آروم اما عمیق رشد می‌کنه. وقتی متوجه مشکل کیلمنی (لال بودنش) می‌شه، عقب نمی‌کشه یا ترحم نمی‌کنه؛ می‌فهمه، می‌پذیره، و حتی بیشتر دوستش داره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب بورلی کینگ رو میدی. راوی اصلی کتاب قصه های جزیره. پسری متفاوت، جذاب و خیال پرداز که توی کتاب یه جورایی نقش نویسنده و سردبیر رو برای بچه های خانواده کینگ داره. بورلی اون آدمیه که معمولاً بیشتر از بقیه می‌بینه. احساساتش رو توی دلش نگه می‌داره، اما عمقش رو می‌تونی از توی نوشته‌هاش حس کنی. نگاهش به دنیا خیلی ریزبین و شاعرانه‌ست، حتی اگه خودش اینو مستقیماً نگه. از همون اول می‌شه فهمید که اون آدمیه که با گذر زمان، لحظه‌ها براش شکل خاطره و رؤیا می‌گیرن. ارتباطش با سارا استنلی یه جور وابستگی عمیق داره، عشقی خاموش، بی‌ادعا، ولی واقعی. چون راوی قصه‌ست، همیشه با یه لحن مملو از نوستالژی و دلتنگی حرف می‌زنه. آدمیه که گذشته براش همیشه زنده‌ست. برای مگ. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب جین توی کتاب جین در فانوس تپه رو میدی. شخصیت اصلی اون کتاب. دختری که با قدرت درونی، مهربونی پنهان و رشد تدریجی‌اش، تبدیل می‌شه به نمادی از خودشناسی، امید و انتخاب. دنیا رو با جزئیات می‌بینه. درونش پُره از سؤال و تخیل، ولی عادت داره اون‌ها رو پنهون کنه. توی زندگی خانوادگی‌اش یاد گرفته احساساتشو کنترل کنه، ولی توی عمقش یه نیاز قوی به محبت و تعلق داره. با رفتن به جزیره، جین کم‌کم درمیاد از پوسته‌ی خاموشش و می‌فهمه چقدر توانمند، مهربون و خاصه. جین عاشق درست کردن "خانه" است، نه فقط از جنس چیدمان و آشپزی، بلکه از جنس گرما و حضور. اون فانوس تپه رو به جایی تبدیل می‌کنه که واقعاً حس زنده بودن می‌ده. جین استرلینگ یه دخترک معمولی نیست، اون دخترکیه که وقتی بالاخره خودش رو باور کنه، دنیای اطرافش هم تغییر می‌کنه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب کیلمنی، شخصیت اصلی کتاب کیلمنی در باغ رو میدی. کیلمنی دختری با چهره‌ی خیلی زیبا و درخشان توصیف شده، اما نه به سبک اغواگر یا زرق‌وبرق‌دار؛ زیبایی‌اش بیشتر ، آرام و شبیه تصویر توی خواب یا نقاشی کلاسیکه. با اینکه نمی‌تونه حرف بزنه، حضورش تو فضا سنگینی میاره. اون سکوتی که با خودش میاره، نه خالی، که پُر از احساس، موسیقی و معناس. قلب خیلی نرمی داره، زود تأثیر می‌پذیره، ولی در عین حال قوی و باوقاره. هیچ‌وقت احساساتش رو سطحی یا آشفته نشون نمی‌ده. چون دور از مردم و توی تنهایی بزرگ شده، شبیه بقیه نیست. یه جور حالت "پری‌وار" داره، انگار به دنیای آدم‌های عادی تعلق نداره. ویولن می‌زنه، و این راهشه برای بیان اونچه نمی‌تونه بگه. موسیقی برای کیلمنی زبانه، و از دلش درمیاد. - طرز ایستادن یا نگاه کردنش، که همیشه یه حس "دوری" و "آرامش عجیب" داره، مثل کسی که صداش رو در رؤیاها جا گذاشته. کیلمنی مثل نغمه‌ای بی‌کلامه؛ نرمه، دور، شاعرانه و انگار از جنسی متفاوت با بقیه ساخته شده. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب الیزه رو میدی. رفیق صمیمی شخصیت اصلی امیلی، توی کتاب امیلی در نیومون. ایلزه موهای طلایی مایل به سرخ داره، چشم‌هاش درشت و پرنورن، و چهره‌اش پر از زندگی و احساسه. یه جور زیبایی وحشی داره. شبیه آتیشه—گرم، پرنور، و کنترل‌ناپذیر. خیلی تند و تیز حرف می‌زنه، زبونش نیش‌داره ولی نه از روی بدجنسی؛ بلکه از روی صداقت و انرژی زیاد. احساساتشو راحت نشون می‌ده. ایلزه ممکنه تو یه لحظه بخنده و لحظه بعد بزنه زیر گریه. شخصیتش سرشار از زندگی و واکنش‌های شدید و واقعی‌یه. از بچگی بدون مادر و با پدری سخت‌گیر بزرگ شده، ولی روحش نشکسته. خودش رو با هیچ‌کس مقایسه نمی‌کنه، راه خودش رو می‌ره. گاهی بی‌پرواست، گاهی هم دل‌رحم‌تر از همه. با تمام شلوغی و خشم‌های ناگهانی، ایلزه تا مغز استخوان وفاداره. عشقش به امیلی، حتی وقتی قهرن یا با هم نمی‌سازن، بی‌قید و شرطه. ایلزه کندی یه شور زنده‌ست، دختری با دل آتیشی، زبان تیز، و قلبی که برای عشق و دوستی تا ته می‌ره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دن کینگ رو میدی. پسر بزرگ خانواده کینگ که همه خانواده اونو با شیطنت ها و همینطور قوه تخیلش میشناسن. دن یه پسر کشاورزِ ساده و روستاییه، با بدن قوی، پوست آفتاب‌سوخته و دست‌هایی که به کار کردن عادت دارن. ظاهرش شاید در نگاه اول خاص نباشه، اما نگاهش مهربونه، و لبخندش از اون لبخندهایی‌یه که آدم بهش اعتماد می‌کنه. دن با اینکه در ظاهر یه پسر معمولی مزرعه‌ست، ذهن خلاق و خیال‌پردازی داره. اوجش وقتیه که به قصه‌های سارا گوش می‌ده و خودش هم شروع می‌کنه به خیال‌پردازی. این نشون می‌ده که با دلش زندگی می‌کنه، نه فقط با عقل و کار. برعکس بعضی از پسرهای شهری و تحصیل‌کرده توی داستان، دن از طبقه‌ی کارگر و ریشه‌دار میاد، اما هیچ‌وقت احساس کم‌ارزشی نمی‌کنه. شخصیتش قویه چون می‌دونه کیه و کجاست. دن کینگ یه پسر قوی با قلبی پر از احساس و وفاداریه؛ پسری که آرامشش لایه‌لایه از عمق روستا، عشق و قصه‌ها میاد. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب استفن اروینگ رو میدی. مردی عجیب و درون ریز توی کتاب آنه شرلی در اونلی، جلد دوم. پدر پائول اروینگ که همسرش رو از دست داده. استفن یه مرد جاافتاده و موقر با شخصیتیه که انگار همیشه با سکوت حرف می‌زنه. زیاد وارد بحث‌های احساسی نمی‌شه، اما حضورش سنگینه، از اون آدم‌هایی که وقتی وارد اتاق می‌شن، فضا تغییر می‌کنه. اون پدریه که به طرز عجیبی مهربونه، ولی نه از نوع افراطی. پائول اروینگ پسر کوچیکی با تخیل قوی و روح لطیفه، و می‌شه فهمید که بخش زیادی از این لطافت از پدرش بهش رسیده. یکی از نکته‌های جالب دربارۀ استفن اینه که عشق قدیمیش، هنوز در زندگیشه. استفن با اینکه آدم عقلانی‌ایه، ولی یه حس وفاداری احساسی نسبت به گذشته داره، و این باعث می‌شه شخصیتش نوعی *نوستالژی* تو خودش داشته باشه. استفن اروینگ مثل شعریه که با صدا خونده نمی‌شه، باید بخونیش توی سکوت. مردی از جنس احترام، گذشته، و خیال‌های نیمه‌گرم. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دوشیزه کورنلیا رو میدی. بانویی که توی چندجلد آخر آنه شرلی حضور داره و شخصیت جذاب و دوست داشتنی ای داره. یه شخص همه کاره ی دلسوز که به یکی از دوستان آنه تبدیل میشه. کورنلیا همون زن محلیه که هرچی تو دلشه، بی‌سانسور می‌گه. انتقاداش تند و تیزه. ولی پشت همه‌ی این حرف‌ها، یه زن باهوش و با انصاف خوابیده. باور داره که زن‌ها باید مستقل، باهوش، قوی و سرپا باشن. با اینکه ممکنه کسی رو سرزنش کنه، اما ته قلبش پر از محبت و وفاداریه. وقتی کسی به کمک نیاز داره، از زبون و غرورش رد می‌شه و وارد عمل می‌شه. دلش مثل دریاست، گاهی متلاطم، ولی همیشه عمیق. همه تو شهر می‌شناسنش. حضورش یعنی حرف، بحث، و انرژی. هر جا باشه، نمی‌شه نادیده‌اش گرفت. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.