تو به من وایب الیزه رو میدی. رفیق صمیمی شخصیت اصلی امیلی، توی کتاب امیلی در نیومون. ایلزه موهای طلایی مایل به سرخ داره، چشم‌هاش درشت و پرنورن، و چهره‌اش پر از زندگی و احساسه. یه جور زیبایی وحشی داره. شبیه آتیشه—گرم، پرنور، و کنترل‌ناپذیر. خیلی تند و تیز حرف می‌زنه، زبونش نیش‌داره ولی نه از روی بدجنسی؛ بلکه از روی صداقت و انرژی زیاد. احساساتشو راحت نشون می‌ده. ایلزه ممکنه تو یه لحظه بخنده و لحظه بعد بزنه زیر گریه. شخصیتش سرشار از زندگی و واکنش‌های شدید و واقعی‌یه. از بچگی بدون مادر و با پدری سخت‌گیر بزرگ شده، ولی روحش نشکسته. خودش رو با هیچ‌کس مقایسه نمی‌کنه، راه خودش رو می‌ره. گاهی بی‌پرواست، گاهی هم دل‌رحم‌تر از همه. با تمام شلوغی و خشم‌های ناگهانی، ایلزه تا مغز استخوان وفاداره. عشقش به امیلی، حتی وقتی قهرن یا با هم نمی‌سازن، بی‌قید و شرطه. ایلزه کندی یه شور زنده‌ست، دختری با دل آتیشی، زبان تیز، و قلبی که برای عشق و دوستی تا ته می‌ره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دن کینگ رو میدی. پسر بزرگ خانواده کینگ که همه خانواده اونو با شیطنت ها و همینطور قوه تخیلش میشناسن. دن یه پسر کشاورزِ ساده و روستاییه، با بدن قوی، پوست آفتاب‌سوخته و دست‌هایی که به کار کردن عادت دارن. ظاهرش شاید در نگاه اول خاص نباشه، اما نگاهش مهربونه، و لبخندش از اون لبخندهایی‌یه که آدم بهش اعتماد می‌کنه. دن با اینکه در ظاهر یه پسر معمولی مزرعه‌ست، ذهن خلاق و خیال‌پردازی داره. اوجش وقتیه که به قصه‌های سارا گوش می‌ده و خودش هم شروع می‌کنه به خیال‌پردازی. این نشون می‌ده که با دلش زندگی می‌کنه، نه فقط با عقل و کار. برعکس بعضی از پسرهای شهری و تحصیل‌کرده توی داستان، دن از طبقه‌ی کارگر و ریشه‌دار میاد، اما هیچ‌وقت احساس کم‌ارزشی نمی‌کنه. شخصیتش قویه چون می‌دونه کیه و کجاست. دن کینگ یه پسر قوی با قلبی پر از احساس و وفاداریه؛ پسری که آرامشش لایه‌لایه از عمق روستا، عشق و قصه‌ها میاد. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب استفن اروینگ رو میدی. مردی عجیب و درون ریز توی کتاب آنه شرلی در اونلی، جلد دوم. پدر پائول اروینگ که همسرش رو از دست داده. استفن یه مرد جاافتاده و موقر با شخصیتیه که انگار همیشه با سکوت حرف می‌زنه. زیاد وارد بحث‌های احساسی نمی‌شه، اما حضورش سنگینه، از اون آدم‌هایی که وقتی وارد اتاق می‌شن، فضا تغییر می‌کنه. اون پدریه که به طرز عجیبی مهربونه، ولی نه از نوع افراطی. پائول اروینگ پسر کوچیکی با تخیل قوی و روح لطیفه، و می‌شه فهمید که بخش زیادی از این لطافت از پدرش بهش رسیده. یکی از نکته‌های جالب دربارۀ استفن اینه که عشق قدیمیش، هنوز در زندگیشه. استفن با اینکه آدم عقلانی‌ایه، ولی یه حس وفاداری احساسی نسبت به گذشته داره، و این باعث می‌شه شخصیتش نوعی *نوستالژی* تو خودش داشته باشه. استفن اروینگ مثل شعریه که با صدا خونده نمی‌شه، باید بخونیش توی سکوت. مردی از جنس احترام، گذشته، و خیال‌های نیمه‌گرم. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دوشیزه کورنلیا رو میدی. بانویی که توی چندجلد آخر آنه شرلی حضور داره و شخصیت جذاب و دوست داشتنی ای داره. یه شخص همه کاره ی دلسوز که به یکی از دوستان آنه تبدیل میشه. کورنلیا همون زن محلیه که هرچی تو دلشه، بی‌سانسور می‌گه. انتقاداش تند و تیزه. ولی پشت همه‌ی این حرف‌ها، یه زن باهوش و با انصاف خوابیده. باور داره که زن‌ها باید مستقل، باهوش، قوی و سرپا باشن. با اینکه ممکنه کسی رو سرزنش کنه، اما ته قلبش پر از محبت و وفاداریه. وقتی کسی به کمک نیاز داره، از زبون و غرورش رد می‌شه و وارد عمل می‌شه. دلش مثل دریاست، گاهی متلاطم، ولی همیشه عمیق. همه تو شهر می‌شناسنش. حضورش یعنی حرف، بحث، و انرژی. هر جا باشه، نمی‌شه نادیده‌اش گرفت. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب کارل مردیت رو میدی. یکی از پسرای دره رنگین کمان و پسر دوم خانواده مردیت. کسی که چشم های آبی مادرش رو به ارث برده. نگاه کارل به دنیا با همه فرق داره. ممکنه به یه حشره یا شاخه‌ی درخت خیره بشه و باهاش حرف بزنه. یه حس لطیفِ عارفانه داره که آدم یاد بچه‌هایی می‌افته که انگار با طبیعت یکی‌ان. برخلاف بقیه‌ی بچه‌ها، کارل عاشق چیزهای خزنده و ترسناکه! مارمولک، کرم، قورباغه، اون‌ها رو جمع می‌کنه و مثل دوستاش باهاشون رفتار می‌کنه. ولی این بخش از شخصیتش با اون لطافت درونی‌اش یه ترکیب خاص می‌سازه؛ هم بامزه، هم منحصر‌به‌فرد. کارل از اون بچه‌هاست که نمی‌تونه دروغ بگه یا تظاهر کنه. حتی اگه بترسه، بازم سعی می‌کنه درست رفتار کنه. توی قلبش مهربونی خالصی هست که همه‌ی اطرافیان حسش می‌کنن. کارل پسر بچه‌ایه از جنس خیال، خاک و مهربونی، یه روح لطیف و تماشاگر، که دنیا رو با زاویه‌ای می‌بینه که بقیه فقط وقتی رویا می‌بینن، متوجهش می‌شن. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب پریسیلیا رو میدی. هم اتاقی آنه شرلی توی کتاب سوم و دوران دانشگاهش. پریسیلیا یکی از اون دختراییه که سریع فکر می‌کنه، خوب می‌فهمه و همیشه یه جرقه‌ی شوخی توی حرف‌هاش داره. توی دانشگاه یکی از بهترین دانشجوهاست و حتی با آن رقابت علمی داره، ولی بدون ذره‌ای حسادت. برعکس دیانا که آروم‌تره، پریسیلیا یه حس شوخ‌طبعی بامزه و رندانه داره. اگه آن توی دلش رؤیا می‌سازه، پریسیلیا همونیه که با یه شوخی کوچیک، تلخی زندگی رو سبک می‌کنه. مثلاً وقتی آن از یه اتفاق ناراحت می‌شه، پریسیلیا یه جمله‌ی شیرین و واقع‌گرایانه می‌ندازه وسط تا فضا آروم شه. پریسیلیا یکی از معدود دوستاییه که کنار آن می‌مونه حتی توی لحظه‌های دوری، تغییر، یا رشد. برای دوران خودش، پریسیلیا واقعاً یه دختر پیشرو محسوب می‌شه. دنبال علم و استقلاله، تصمیم‌های محکم می‌گیره و زندگی‌اش رو خودش انتخاب می‌کنه. از اون زن‌هایی می‌شه که آدم مطمئنه توی آینده‌اش نقش بزرگ و قوی‌ای داره. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب ولنسی استرلینگ رو میدی. شخصیت اصلی کتاب قصر آبی. با این‌که آروم و مظلوم به نظر میاد، توی دلش یه آتیش خاموشه. همیشه خیال‌پرداز بوده و دنیای ذهنیش (اون "قصر آبی") براش پناهگاه بوده. همیشه مسخره‌اش کردن و نادیده‌اش گرفتن، ولی وقتی بالاخره یه تلنگر بهش وارد می‌شه ، تصمیم می‌گیره دیگه به ترس‌ها و محدودیت‌ها اهمیت نده. درست مثل پرنده‌ای که تمام عمر توی قفس بوده و بالاخره در باز می‌شه. با لباس‌های ساده اما راحت، با زندگی توی طبیعت، با دوست داشتن بی‌قید و شرط. تو اهمیت دادن به عشق و زندگیش بی پروا و آزادانه عمل میکنه. یه جورایی حس دختر بی‌ادعایی که دنیا بهش ظلم کرده رو داره، ولی بالاخره به خودش می‌گه: "بسه دیگه". همین باعث می‌شه جادوی واقعی شخصیتش شکوفا بشه. برای تو. از طرف کاراگاه احساساتی.

تو وایب آقای جان مردیت رو میدی. یک کشیش هنرمند و عرفانی با چهارتا بچه بامزه و عجیب. اون مهربون و نجیبه. ولی گم‌شده توی دنیای خودش. خیلی وقتا از زندگی اطراف جا می‌مونه، یادش می‌ره غذا بخوره، نمی‌دونه بچه‌هاش کفش پوشیدن یا نه، ولی وقتی صحبت می‌کنه، حرفاش آروم و عمیقه. عاشق کتابه، طبیعت، سکوت، و آسمون شب. کسی که انگار توی بین دوتا دنیا زندگی می‌کنه: یکی دنیای واقعی، یکی دنیای فکر و خیال. حضورش ساکته، ولی وقتی کنارته، فضا حس عجیبی از آرامش داره. به جای حرف‌های زیاد، با نگاه یا لبخند کوتاهش آدمو آروم می‌کنه. شبیه شعریه که هیچ‌کس بلند نخونده، ولی یه نفر گوش‌داده و حفظش کرده. جان مردیت شخصیتیه که از بیرون شاید فراموش‌شدنی باشه، ولی وقتی می‌شناسیش، می‌فهمی چقدر عمیقه. برای تو. از طرفِ کارگاه احساساتی.

من از تو حس استلا مینارد رو میگیرم. هم اتاقی آنه توی دوران دانشگاهش یا همون کتاب سوم. استلا از اون دختراییه که حضورش همیشه آروم و شیکه، نه لزوماً با لباس یا ظاهر، بلکه با طرز برخورد و لحن صداش. منطقی، صبور، عاقل. به‌جای شور و شوق بچه‌گانه، یه اعتمادبه‌نفس آروم و بالغ داره. زیاد اهل احساسات شلوغ نیست، ولی وفادار و عمیقه. از اون دوستاییه که نمی‌پره وسط حرف، ولی اگه چیزی بگه، ارزش شنیدن داره. با آنه رابطه‌ای داره که بیشتر بر پایه‌ی درک متقابله تا احساسات اغراق‌شده، در کنار آنه، یه جور تعادل ایجاد می‌کنه. استلا یکی از اون شخصیت‌هاییه که شاید اولش تو چشم نباشه، ولی اگه بفهمی کیه، ازش یاد می‌گیری چطور می‌شه هم آروم بود، هم قوی. برای تو. از طرف کاراگاه احساساتی.

تو به من وایب رزمری وست رو میدی. زنی توی دو جلد آخر کتاب آنه شرلی، یه زن که داستان عاشقانه غم انگیز عمیقی رو پشت سر گذاشت و به همون لطافت جوونی باقی موند. خیلی فداکاره، از اون زن‌هایی که خودشو کنار می‌ذاره تا کسی دیگه اذیت نشه. مهربونه، مؤدب، خیلی اهل سر و صدا نیست. دوست‌داشتنیه ولی اهل جلب توجه نیست. تو دلش احساس زیادی داره، ولی فقط به وقت خودش نشون می‌ده. نه زود، نه بی‌دلیل. اون هنرهای زیادی داره و همه تحسینش میکنن اما براش مهم نیست که چقدر تحسین میشه. براش مهمه که زندگی خوب و مناسبی داشته باشه. رزمری وست زنیه که هیچ‌وقت برای خودش چیزی نخواست، ولی آخرش یه عشق حقیقی نصیبش شد، نه با هیاهو، بلکه با سکوتی که از عمق میاد. برای ارلین. از طرفِ کارگاه احساساتی.

تو به من وایب دورا کیت رو میدی. یکی از دوقلوهایی که توی کتاب دوم آنه شرلی توسط ماریلا به سرپرستی گرفته میشن. اون از اون بچه‌هایی‌یه که همه می‌گن "چقدر دختر آروم و سربه‌راهیه"—و دقیقاً همینه. خیلی مودب، آروم، حرف‌گوش‌کن. اهل دردسر نیست، دقیقاً برعکس برادرش دیوی که پر از شیطنت و خرابکاریه. کاری نمی‌کنه که کسی ناراحت بشه، نه چون خیلی عمیقاً فکر می‌کنه، بلکه چون همیشه طبق قانون رفتار می‌کنه. یه حس مسئولیت کوچیک داره، انگار دلش می‌خواد هیچ‌وقت مزاحم کسی نباشه. دورا دختریه که شاید خیلی به چشم نیاد، چون همیشه "بی‌اشکاله"، ولی اونم قصه‌ی خودش رو داره؛ قصه‌ی کسی که یاد گرفته آرامش بده، نه دردسر. برای نور. از طرفِ کارگاه احساساتی.

فلور جون. https://eitaa.com/sokotnimeeshab