یهویی یاد یه مصرع افتادم "تو جانِ منی، وداعِ جان آسان نیست" شما جان ما بودی.. وداع آسان که هیچ، به طرز وحشتناکی سخته.

هر چی داره بیشتر میگذره بیشتر نمیتونم.

اصلا میدونید چیه؟ منم نمیدونم چیه چطور بگم هم خیلی باورم نمیشه و هم دلم میخواد باورم بشه هم بسیار شرمگینم و هم بسیار خشمگینم و بسیار زیاد ناراحتم و غصه دارم حقیقتا به دلایل زیادی از خودم دلخورم که دارم چنین روزیو میبینم.. خودم عکس و کلیپ‌ها سریع میبینم و در لحظه اشک میریزم اما کسی صوت یا کلیپی میذاره میگم ساکتش کن نمیخوام بشنوم.. به طور ناخوداگاه نمیخوام بپذیرم که دیگه نیستن.. ۱۲۵ شبه که فقدانشون با تمام وجود حس میشه ولی وقتی بهش فکر میکنم که دیگه جان ندارن یه شوک بهم وارد میشه.. وقتی به ‌طور مکرر سر مزار شهیدحاجی‌زاده میرم به این باور رسیدم که دیگه نیستن.. ولی یکی مثل شهید سیدحسن هر سری یادشون میفتم متعجب میشم.. به اندازه تمام ستاره‌های کهکشان و شن‌های صحرا من اشک دارم که باید بریزم.. من فریاد و جیغ و ضجه و فغان دارم که باید بزنم.. چطور بگم؟ من همچین روزیو میدیدم در واقع میدونستم که مسیر آقا تهش شهادته ولی انگار که این روز‌ها قرار بود ۱۰۰ سال دیگه اتفاق بیفته نه انقدر زود.. نه انقدر نزدیک.. نه انقدر دردناک.. میدونید چیه؟ منم اصلا نمیدونم چیه فقط میدونم جونم درد داره تمام وجودم گریه داره..

پراکنده و نا مفهوم نوشتم فقط نوشتم که یکم تخلیه بشم..

.

بزرگوارانی که به تهران دارید میایید یا اومدید این چند روز اگر سوالی و کاری بود بهم پیام بدید، کمکی از دستم بر میاد انجام میدم. ایتا: @lcrazyl تلگرام: @iamkhastebot

هممون به معنای واقعی کلمه داغونیم.

کاش زنده نبودم تا این صحنه رو ببینم:) واقعا سر از دست دادیم سرور از دست دادیم تو علی بودی پس پدر از دست دادیم..

آمدی جانم به قربانت ولی بی‌جان چرا؟

اولین دیداری بود که تونستم گوشی بیارم برای دیدنتون:)