از دیشب یه بغض عجیبی داره خفه‌م میکنه.

اینکه بیشتر از سنت درگیر مشکلات بشی، زندگی ازت ادم ساکت‌ تری میسازه.

دردناک‌ترین باخت وقتیه که، آدم هایی که بوی امنیت میدن رو از دست میدیم.

یه چیزیم هست ولی نمیدونم چِمه و اینکه نمیدونم چِمه باعث میشه بیشتر چِم بشه.

این اصلا منطقی نیست که داره 19 سالم میشه، من هنوزم وقتی هلی‌کوپتر رد میشه بدو بدو میرم تو حیاط که باهاش بای بای کنم.

وقتی یه آدم کاری میکنه که تو تا مدت ها با یادآوریش لبخند رو لبت بیاد >>>

هر بار که جلوی آیینه می‌ایستم او را می‌بینم، نگاهمان که بهم گِره می‌خورَد، گویی دَرد از چشم هایمان در حال لبریز است و بُغض خودش را به دیواره گلویمان می‌کوبد تا رهایش کنیم.. اما لبخندی هر چند کمرنگ، روانه لب هایمان می‌کنیم و به راهِمان ادامه می‌دهیم.. ما به هم قولِ قوی ماندن و رسیدن داده ایم.

بعضی وقتا *آدم میمونه چی بگه.

وقتی از خستگیِ زیاد، بدون فکر و خیال خوابت میبره >>>

آدمایی که اطلاعات عمومی بالا دارن >>>

کاش منم قندِ روز های تلخ یکی بودم.

کاش معدم خودشو درگیر مسائل احساسی نکنه.