وقتی یه آدم کاری میکنه که تو تا مدت ها با یادآوریش لبخند رو لبت بیاد >>>

هر بار که جلوی آیینه می‌ایستم او را می‌بینم، نگاهمان که بهم گِره می‌خورَد، گویی دَرد از چشم هایمان در حال لبریز است و بُغض خودش را به دیواره گلویمان می‌کوبد تا رهایش کنیم.. اما لبخندی هر چند کمرنگ، روانه لب هایمان می‌کنیم و به راهِمان ادامه می‌دهیم.. ما به هم قولِ قوی ماندن و رسیدن داده ایم.

بعضی وقتا *آدم میمونه چی بگه.

وقتی از خستگیِ زیاد، بدون فکر و خیال خوابت میبره >>>

آدمایی که اطلاعات عمومی بالا دارن >>>

کاش منم قندِ روز های تلخ یکی بودم.

کاش معدم خودشو درگیر مسائل احساسی نکنه.

وقتی غرق میشی تو درسات و به خودت میای میبینی کل جوشای صورتتو کندی <<<

کاش ایتا قابلیت ری‌اکت زدن داشت.

آدم یه مرحله‌ایی تو زندگیش هست که نمیدونه کجاست، چی کار میکنه، واسه چی دلش گرفته و خلاصه تو حالت هایی قرار می گیره که دلیلشو نمیدونه.. مثلا دلش تنگ میشه ولی نمیدونه واسه کی، اشک از روی گونه هاش سُر میخوره ولی نمیدونه چرا، دلش نمی خواد با کسی حرف بزنه و به تنهایی میل داره.. آدم یه مرحله تو زندگیش داره که خودشو گُم میکنه.

کاش انسان این امکان را داشت که گاهی برای مدتی برود، برود و برود، به ناکجا آباد. برود، حالش که خوب شد برگردد.

نوشتن برنامه های روزه بعد، قبل از خوابیدن >>>