آدم یه مرحله‌ایی تو زندگیش هست که نمیدونه کجاست، چی کار میکنه، واسه چی دلش گرفته و خلاصه تو حالت هایی قرار می گیره که دلیلشو نمیدونه.. مثلا دلش تنگ میشه ولی نمیدونه واسه کی، اشک از روی گونه هاش سُر میخوره ولی نمیدونه چرا، دلش نمی خواد با کسی حرف بزنه و به تنهایی میل داره.. آدم یه مرحله تو زندگیش داره که خودشو گُم میکنه.

کاش انسان این امکان را داشت که گاهی برای مدتی برود، برود و برود، به ناکجا آباد. برود، حالش که خوب شد برگردد.

نوشتن برنامه های روزه بعد، قبل از خوابیدن >>>

کاش آدما قبل حرفاشون فقط یه ذره فکر کنن.

کاش یاد بگیرم وقتی با یکی احساس صمیمیت میکنم، نباید هر اتفاقی که تو زندگیم میوفته رو باهاش درمیون بزارمم.

-

شب خیلی خیلی زود خوابیدن >>>

اصن وقتی که بدون زنگ ساعت، صبح زود پا میشی >>>

این دلتنگی یهو از کجا پیداش میشه؟

میترسم یهو خر شم کاری و کنم که نباید.

وقتی به یه نفر کلی توجه میکنی ولی توجه متقابل ازش نمیبینی <<<

نیاز دارم یکی با سکوت کامل بغلم کنه.