مَن گاهی بخاطر رفتاری که با بقیه دارم از خودم دلخور میشم و در عین حال تلاشی برای درست کردنش نمیکنم چون اونا قبلا باهام همین رفتارو داشتن.

اسمش نمیدونم عقده‌اس یا چی؟

کاش میتونسم برای اطرافیانم توضیح بدم که این روزا فاصله بین حال خوب و بدم اندازه یه تار موعه، لطفا باهام خوب رفتار کنین.

اینکه بتونی کسی که گریه کرده رو بخندونی >>>

اگه‌ بخوام‌ بگم‌ حالِ‌ این‌ روزام‌ چجوریه، باید‌ یه خواب‌ِ بعد از ظهری‌ رو یادتون‌ بیارم‌ که وقتی‌ بیدار میشی‌ شب‌ شده‌ و‌ همه‌ی‌ چراغ‌ ها‌ خاموشِ و‌ کسی‌ خونه‌ نیست.

در حال فروپاشی روانی.

اینکه ورزش کردن توی هر شرایطی میتونه حالمو خوب کنه >>>

از یه جایی به بعد همه چی عوض میشه دغدغه‌ های آدم، آرزوها و .. اونجاست که به خودت میای میبینی ای دل غافل! ببین زندگی چه میکنه با آدم. مثلا فکر میکردی اگه تو فلان دانشگاه قبول نشی دیگه به آخر خط میرسی یا اگه اون آدم تو زندگی تو نباشه زندگی برات بی معنی میشه، اگه اون لباسُ نخری تو یه آدم بدبختی و کلی دغدغه‌های کوچیک و بزرگ.. و به مرور زمان مشخص میشه که زندگی یعنی همین لحظه، دقیقا همین الان. گاهی سخت، گاهی دردناک، بعضی مواقع‌ام شاد.. دیر یا زود همه‌مون میرسیم به این نقطه.. خلاصه که باید یاد بگیریم تو لحظه زندگی کنیم. گذشته‌ها گذشته، از آینده‌ام کسی خبر نداره، براش تلاش کن اما زندگی کن.

درس خوندن تو یه مکان جدید <<<

اینکه یه سری از رفتارای اشتباه قبل و ندارم خیلی حس خوبیه >>>

کاش بفهمین که هیچ توجیحی واسه وقتی که اعصابتون از جای دیگه خورده و سر بقیه خالی میکنین نیست.

معدم یه جوری درد گرفته انگار اون بیشتر از من بهش برخورده.