نمون.نمون.نمون.نمون.نمون.نمون.

"این غم مال توعه بهتره باورش کنی"

۹ ماه گذشت.

۹ ماه از گیتاری که دیگه نمیزنه و گوشه‌ی اتاق خاک میخوره،از لبخندی که دیگه زده نمیشه،از آغوشی که دیگه گرم نیست،از لیستی که حالا دیگه اسمش توش نیست،از شیشه‌ی خونی و شکسته شیرینی فروشی،از سرما،صدای گلوله،بوی خون و باروت،میگذره اما انگار هر شب،برای من اون شبه.

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود

اون برام معده درد بود ولی من طاعون دوست داشتم.

+من نمی‌تونم ببخشمت. فقط خدا می‌تونه تورو ببخشه. _ولی تو گفتی خدا وجود نداره. +دقیقا منظورم همینه...

گوگولی.

این دفعه سقوطت رو تماشا میکنم،سقوط میکنی چون من رهات کردم.