جلوی فر نشستم،منتظرم تا شیرینی هام‌ بپزن. از هفت سالگی تا الان،چیزی تغییر نکرده. همون طور که آیلین هفت ساله جلوی فر نشسته و پاهاشو توی شکمش جمع کرده،موهاش با زور تا روی ترقوه‌اش می رسن،پشت لبش داغ و میشه و طعم اهن رو لباش پخش میشه و به خودش میاد و بیشتر دستمالو فشار میده.دود سیگار اون تو تراس میپیچه در حالی که شیرینی ها دارن پف می کنن. حالا تنها چیزی که تغییر کرده،درجه‌ی فر و نمره‌ی چشم آیلین ۱۷ ساله و ریه ‌ی نیمه کارشه. موهاش هنوز با زور تا روی ترقوه هاش میرسن،این دفعه دستمالو سفت تر فشار میده،تاخون زودتر بند بیاد.دود سیگار ایندفعه مال اون نیست ولی هنوز شیرینی ها دارن پف میکنن.

بیچاره سرایدارمون از فردا باید چجوری منو تحمل کنه=)))

بچه ها یکسری من واقعا گشنم بود و صف هم طولانی

منم از در رفتم بالا،اونم درو باز کرد.

کتفم ترک خورد.

پرتاب شدم.

سام تنها پوینت مثبتش اینه که خرج میکنه با اینکه پولدار نیست

هم کوکیه هم زشته هم پولدار نیست هم چیزخله

ببخشید سام کیه

بویفی دوستم(ازش استفاده ابزاری میکنیم)