+فندکم کجاست _سبزه یا بنفشه؟شایدم آبیه؟ +پسشون بده _میتونی قرضشون بگیری.

۵ و ۳ دقیقه صبح. حالا جلوی در کافه‌ی همیشگیم. سعی میکنم نوتیف پیامو نادیده بگیرم.حرف نمیزنی فقط زیر لب با خودت زمزمه میکنی.نور گوشی منه که ماشینو روشن میکنه. چشمات،بازم شبیه سیاه چاله ان،یادت می آد؟ صدا میاد،چیک چیک چیک.میچکه توی سینی.

سیگارتو روشن میکنی ایندفعه فوتش نمیکنی توی صورتم. فندکو میدی دستم.میگی نگهش دارم،برای خودم.تا یادم بمونه.اون یه یادگاریه.نمیدونم منو میگی یا فندکو؟ میریم توی کافه،موهای رومینا بلند تر و براق تر از همیشه ان. _پسرای عزادارم چطورن؟ + × خوبیم. رومینا نمیپرسه،میدونه که نباید بپرسه. حالا آمادن.طعم زهرمارش مسیرو و طی میکنه و میرسه به معدم. میسوزه ولی نه به اندازه‌ی قفسه‌ی سینه ام.

نمیتونم بمونم.نمیتونم بمونم.نمیتونم بمونم.