خداحافظی با محرم رو بذاریم برای فردا ، هنوز نمیتونم باور کنم این دهه ی عشق تموم شده .

اصلا محرمِ حسین -ع- همه اش روضه است و بس . دختر بچه های چادر به سر ، شش ماهه های تازه گردن گرفته ، تازه داماد های هیئتی ، برادر های شانه به شانه ، آب خوردن های بی وقفه ، ماه های هرشب ، اصلا محرم حسین -ع- همه اش عشق و عاشقیست .

ریان‌بن‌شبیب جدمونو ، غریب گیر ، آ،ور،دن

ریان‌بن‌شبیب آبو‌ ، واسه‌ ، حبیب دیر ، آ،ور،دن

تو شیب گودال ، سرازیر شد حسین پیر شد حسین پیر شد

ظهر عاشورا محرم ۱۴۴۵ *

پرونده ی دهه ی اول رو با روایتِ ماه و آه ببندیم .

[ روایت ماه و آه ] گرد نشسته بودند و هم نوا با صدای حاج محمود ضرب دستشان روی سینه می‌نشست و دوباره دست بعدی حرکت می‌کرد و جای قبلی را پر . چشمه ی اشک یکی می‌جوشید و دیگری صدایش را بلند تر می‌کرد ، یکی آن وسط پر سوز تر میزد و یکی پر سوز تر می‌خواند . همه‌یشان اما زن بودند . اصلا عاشورا را زنان رقم زدند ، آنهم به واسطه ی شجاعت عمه جانشان . اصلا عاشورا از همانجا شروع شد که زینب -س- کاخ یزید را به رجز خانه ی خویش تبدیل کرد .

اصلا مارو چه به نشستن سر میزِ مدرسه ؟ مکتب حسین آدممان کرده و بس است ؛